Δεν μπορεί να απολυθεί κανείς από το Δημόσιο αν προηγουμένως δεν πληρώσουν δια της προσωπικής τους περιουσίας, όσοι διόριζαν παράνομα και καθ υπέρβαση των αναγκών!


Η τιμωρία, προϋποθέτει απαραίτητα την ... στοιχειοθέτηση της κατηγορίας! Την ... εξιχνίαση του εγκλήματος και συνεπώς την ανεύρεση του εγκληματία που το διέπραξε! Δεν είμαι νομικός ούτε και διεκδικώ δάφνες στη νομική επιστήμη! Αλλά διεθνώς, σε ολάκερη την ιστορία του ανθρωπίνου γένους, η τιμωρία έρχεται μετά τον ... εντοπισμό του εγκληματία!

Θα αναρωτιέστε, και δίκαια λοιπόν, γιατί ένας οικονομολόγος ασχολείται με ένα «νομικίστικο θέμα που μάλιστα είναι ξεκαθαρισμένο εδώ και αιώνες;

Πολύ απλά, διότι εδώ στην Ελλάδα, ισχύουν μεν όλα αυτά, αλλά μετά την Μεταπολίτευση ΔΕΝ αφορούν στους πολιτικούς που άσκησαν εξουσία! Τα κόμματα εξουσίας, είναι στο απυρόβλητο και για κάθε έγκλημα που διαπράττουν, τιμωρείται πάντοτε ο πολίτης πολύ απλά, διότι με την ψήφο του, έδωσε εντολή στους πολιτικούς να … εγκληματήσουν!

Υπουργοί, υφυπουργοί γενικοί γραμματείς και φαρισαίοι, έχουν θέσει εαυτόν και αλλήλους, ακόμη κι εκτός του δικονομικού συστήματος της χώρας και όχι μόνο αυτό αλλά κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα ευρύ φάσμα ατιμωρησίας, που δεν συναντάται πουθενά αλλού, ει μη μόνον στα σύγχρονα δικτατορικά καθεστώτα και στους Βασιλιάδες του Μεσαίωνα!

Κι αυτό το γνωρίζει καλά η Τρόικα με πρώτο-πρώτο τον αξιοθρήνητο υπαλληλάκο της, Πολ Τόμσεν, που σε συνεργασία με τις τελευταίες Ελληνικές Κυβερνήσεις, ζητά εκτός όλων των άλλων ανάλγητων μέτρων και την απόλυση 150.000 Ελλήνων δημοσίων υπαλλήλων!

Ζητά δηλαδή, την παραδειγματική τιμωρία 150.000 οικογενειών, ως αντίμετρο για ένα έγκλημα που , άλλοι σχεδίασαν, άλλοι πραγματοποίησαν και ως συνήθως οι πραγματικοί ένοχοι, θα μείνουν ατιμώρητοι!

Ως οικονομολόγος, είμαι υποχρεωμένος, να παραδεχτώ ότι ένα μέρος των δημοσίων υπαλλήλων, δεν εργάζεται! Δεν καλύπτει απολύτως καμία ανάγκη, και παρόλα αυτά, πληρώνεται από το υστέρημα του φορολογούμενου πολίτη, άδικα και χωρίς λόγο! Ποιος φταίει άραγε γι αυτό; Οι συγκεκριμένοι υπάλληλοι, ή αυτοί που γνώριζαν καλά ότι δεν χρειάζονταν τέτοιες προσλήψεις και παρά ταύτα, υπέγραψαν τους διορισμούς των;;

Επιπρόσθετα, η αργομισθία, μπλοκάρει κάποιες πάγιες «θέσεις», με αποτέλεσμα, ορισμένοι τομείς να είναι υποστελεχωμένοι, και να υπολειτουργούν απλά και μόνο γιατί πρέπει να πληρώνονται οι αργόμισθοι!

Πρόκειται για ένα «καρκίνωμα» της οικονομίας, που δημιούργησε το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, όταν οι διορισμοί στο δημόσιο γίνονταν με τηλεγραφήματα κατ ευθείαν από τη Χ.Τρικούπη, με μοναδικό κριτήριο, πόσες αφίσες του ΠΑΣΟΚ είχε κολλήσει ο καθένας! Όχι ότι η ΝΔ υστέρησε στον τομέα των διορισμών, αλλά το ΠΑΣΟΚ είναι ο αδιαμφισβήτητος πρωταθλητής!

Σήμερα, έρχεται η Τρόικα και πιέζει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, να απολύσουν από το Δημόσιο 150.000 υπαλλήλους, χωρίς όμως να εξετάζεται η ποιότητα των οργανικών θέσεων που καλύπτουν αυτοί. Χωρίς καν να εξετάζεται αν σε αυτό το νούμερο περιλαμβάνεται το σύνολο των αργόμισθων καθώς και των δημοσίων υπαλλήλων χωρίς αντικείμενο εργασίας!

Απλά θέλουν ένα νούμερο, έτσι ώστε, να μειωθούν οι μισθοί του δημοσίου τομέα! Δεν δίνουν δεκάρα για το τεράστιο ζήτημα της παραγωγικότητας του Δημοσίου!

Στην ουσία πρόκειται για ένα πρόσχημα της Τρόικα, γιατί το «κέρδος» από την απόλυση των υπαλλήλων αυτών δεν θα σώσουν την Ελληνική Οικονομία! Ο τόμσεν, πιέζει την κυβέρνηση να διώξει τουλάχιστον 150.000 δημόσιους υπαλλήλους, έτσι ώστε, όταν αρχίσει το ξεπούλημά τους, οι αγοραστές, να βλέπουν στα χαρτιά χαμηλό μισθολογικό κόστος!

Να φαίνονται οι δημόσιες επιχειρήσεις ελκυστικές στους αγοραστές δηλαδή!

Από την άλλη, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, λένε επικοινωνιακά, «τι να κάνουμε, το προβλέπει το μνημόνιο»!!!

Κι έτσι, αναζητούν τόσο η «τρόικα εξωτερικού» όσο και η «τρόικα εσωτερικού» (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και Κουβέλης) την δημιουργία συνθηκών «μαξιλαριού» στην κοινή γνώμη, ώστε να θέσουν στην ανεργία άλλους 150.000 Ελληνες, ανεβάζοντας το ποσοστό της ανεργίας πάνω από το 30% !

Θέλουν να κάμψουν τις αντιστάσεις του λαού σε ότι αφορά στην άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, λέγοντας με τα παπαγαλάκια τους, «γιατί όταν απολύεται ένας ιδιωτικός υπάλληλος δεν ανοίγει μύτη και γίνεται χαμός όταν απολύεται κάποιος από το Δημόσιο»; Και το λένε φυσικά ως επιχείρημα, αυτοί που τελικά έκαναν όλους τους διορισμούς !!!

Επαναλαμβάνω, αυτό που γράφω διαρκώς από το 1991 και μετά! Η μονιμότητα στο δημόσιο πρέπει να καταργηθεί! Αυτό όμως είναι εντελώς διαφορετικό από το να απολύεις μαζικά 150.000 εργαζόμενους οικογενειάρχες, απλά και μόνο γιατί θες να μοσχοπουλήσεις τα φιλέτα του δημοσίου τομέα στους αδημονούντες αγοραστές!

Κι ας υποθέσουμε (που δεν είναι έτσι) ότι οι 150.000 αυτοί, πρέπει όντως να απολυθούν!

Τόσα χρόνια που επιβάρυναν την οικονομία με απίστευτα ποσά, η απώλεια των πόρων αυτών θα μείνει στα … αζήτητα; ΔΕΝ θα τιμωρηθούν όλοι αυτοί που διόριζαν σωρηδόν με αντάλλαγμα την ψήφο των διοριθέντων;

Δεν θα τιμωρηθεί ο πραγματικός «εγκληματίας» που χωρίς λόγω και αιτία τους προσέλαβε ;

O πραγματικός ένοχος φίλες και φίλοι αυτής της εκφυλιστικής οικονομικής κατάστασης, δεν μπορεί να είναι ο διορισμένος δημόσιος υπάλληλος!

Ο πραγματικός εγκληματίας είναι αυτός που τους διόρισε!

Αυτός που γνώριζε ότι δεν υπάρχει λόγος να διορίζει και παρά ταύτα, εγκληματούσε καθημερινά διορίζοντας χιλιάδες κόσμου, βάζοντας τις βάσεις για το μεγαλύτερο έγκλημα που ήταν θέμα χρόνου να «σκάσει» ως μια βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια της οικονομίας !

Το έγκλημα του Ασφαλιστικού!

Αυτοί που διόριζαν, γνώριζαν καλά ότι η επόμενη γενιά, δεν θα μπορούσε να καλύψει την «τρύπα» του ασφαλιστικού που δημιούργησαν όλοι αυτοί οι διορισμοί !

Ο πραγματικός εγκληματίας είναι αυτός, που χωρίς λόγο και αιτία, προκειμένου να κερδίσει μερικούς ψήφους, υφάρπαξε από το ταμείο του κράτους χρήματα του Ελληνα φορολογούμενου, για να διορίζει ανθρώπους που δεν έπρεπε να διοριστούν!

Ο εγκληματίας αυτός, είναι είτε υπουργός, είτε υφυπουργός είτε Πρόεδρος ΔΕΚΟ, είτε κάποιο κομματικό στέλεχος που έδινε εντολές από το γραφείο του στους υπουργούς της Κυβέρνησης!

Το να τιμωρήσουμε έναν οικογενειάρχη, η μια Ελληνίδα μάνα , απολύοντάς τους από το Δημόσιο, δεν μπορεί να συμβεί, αν προηγουμένως, δεν αποδειχτεί ότι δεν καλύπτουν πραγματικές ανάγκες!

Κι αν δεν καλύπτουν πραγματικές ανάγκες, σημαίνει ότι κάποιος που είχε την εξουσία της υπογραφής παρανόμησε και μάλιστα διπλά! Πρώτον γιατί διόριζε κάποιον που δεν χρειαζόταν και δεύτερον γιατί «φρόντιζε» ώστε κανείς στο μέλλον να μην μπορεί να πάρει σύνταξη!

Πρόκειται για ένα έγκλημα ΤΥΦΛΟ και ΔΙΠΛΟ κατά του κοινωνικού ιστού της χώρας, το οποίο δεν μπορεί σήμερα να το πληρώσουν οι πολίτες!

Δεν μπορεί να ξεφύγουν για άλλη μια φορά οι πραγματικοί εγκληματίες και να μείνουν στο απυρόβλητο! Πριν κάνει οτιδήποτε η νέα κυβέρνηση Σαμαρά, θα πρέπει προηγουμένως, να στραφεί στην παραδειγματική τιμωρία των …. πραγματικών ενόχων, τόσο ποινικά αλλά κυρίως αστικά, με δέσμευση της προσωπικής τους περιουσίας!

Γιατί, εκτός της ποινικής του ευθύνης, υπάρχει και η αστική ευθύνη του κάθε κομματάνθρωπου ή υπουργού που υπέγραψε απόφαση διορισμού έστω κι ενός ανθρώπου που δεν χρειαζόταν!

Προσωπικά θεωρώ ότι, καμία απόλυση από το δημόσιο δεν μπορεί να συμβεί, αν προηγουμένως, δεν επιβληθεί ποινική και αστική, ποινή σε αυτόν που προσέλαβε όσους δημοσίους υπαλλήλους δεν χρειαζόταν το Δημόσιο!

Τότε και μόνο τότε, θα μπορέσουμε να μιλήσουμε στη χώρα αυτή, για απόλυση έστω κι ενός δημοσίου υπαλλήλου!

Με απλά λόγια, όταν θα «πληρώσουν» αυτοί που προσέλαβαν στρατιές αχρείαστων δημοσίων υπαλλήλων, τότε και μόνο τότε η κυβέρνηση θα δικαιούται να προχωρήσει σε απολύσεις! Αλλιώς, με τυφλές απολύσεις υπό το βάρος των εκβιασμών της Τρόικα, η Κυβέρνηση Σαμαρά, θα δει τον βίο της να διακόπτεται απότομα από την κοινωνική κατακραυγή!

Οσο για την άρση της μονιμότητας, αυτή μπορεί να αποφασιστεί σήμερα κιόλας για όσους υπαλλήλους προσλαμβάνονται στο δημόσιο εφεξής! Γιατί δεν το κάνει κανείς αυτό; Αυτό το τόσο απλό πράγμα, με το οποίο συμφωνούν όλοι οι Ελληνες!



Γιώργος Αδαλής για τους aegeantimes.gr

Αρθρο 1 παρ.3 Σ. Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από την μειοψηφία του λαού και ασκούνται όπως ορίζει η κυβέρνηση (η νέα "ερμηνεία" του Συντάγματος, κατά την κυβέρνηση Σαμαρά)

Το άρθρο 1 παρ. 3 του ισχύοντος Συντάγματος λέει: «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα». Οι δε δύο βασικές αρχές της πραγματικής δημοκρατίας είναι: Η ισότητα της ψήφου και η αρχή της πλειοψηφίας. Επομένως, με βάση την πιο πάνω συνταγματική διάταξη, εφόσον υποτίθεται έχουμε δημοκρατία και ισχύουν οι δύο αυτές αρχές, θα έπρεπε να εκλέγεται κυβέρνηση της χώρας, εκείνη που συγκεντρώνει το 50%+1 των ίσων (μεταξύ των) ψήφων.

Τι συμβαίνει όμως στην πραγματικότητα;

Ποτέ στα μεταπολιτευτικά χρόνια (πλην της πρώτης περιπτώσεως, του Κ. Καραμανλή το 1974), δεν υπήρξε κυβέρνηση… που να έχει συγκεντρώσει πάνω από το 50% των ψήφων. Άρα η εξουσία στην Ελλάδα, σε καμία περίπτωση δεν πηγάζει από το λαό, με βάση την πλειοψηφική δημοκρατική αρχή όπως ορίζει το Σύνταγμα, αλλά από μειοψηφίες.

Σε ότι αφορά δε την ισότητα της ψήφου, αφήστε το. Αυτή έχει καταλυθεί με τους φασιστικούς εκλογικούς νόμους των διαφόρων bonus στο πρώτο κόμμα και των αποκλεισμών με τα όρια εισόδου στη Βουλή.

Πέρα από αυτό. Αν διαβάσει κανείς προσεκτικά το Σύνταγμα θα διαπιστώσει κάτι εκπληκτικό. Σχεδόν σε κάθε σειρά του αναγράφει τη φράση “ως νόμος ορίζει”. Δηλαδή το ίδιο το Σύνταγμα εκχωρεί πλήρη εξουσιοδότηση στην εκάστοτε μειοψηφική κυβέρνηση, ώστε αυτή, μέσω των νόμων που κατασκευάζει, να ερμηνεύει και να εφαρμόζει κατά το δοκούν το ίδιο το Σύνταγμα.

Επομένως, η πιο πάνω συνταγματική διάταξη, θα έπρεπε κανονικά να διαβάζεται ως εξής: «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από την μειοψηφία του λαού και ασκούνται όπως ορίζει η κυβέρνηση».

Αυτό είναι στην πραγματικότητα η «δημοκρατία» μας. Και όμως, αυτό εμείς εξακολουθούμε να το ανεχόμαστε παρότι μας έφερε στο σημερινό χάλι.

Πηγή

Στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας η Μαρίν Λε Πεν του Εθνικού Μετώπου εξασφαλίζει την τρίτη θέση στον πρώτο γύρο με 18,01%, το υψηλότερο ποσοστό που έχει καταγράψει στην ιστορία της η ακροδεξιά παράταξη. Στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές της Ελλάδας οι δημοσκοπήσεις εμφανίζουν τη Χρυσή Αυγή να περνάει για πρώτη φορά την πόρτα της Βουλής. Η λαϊκή δυσαρέσκεια που γεννά η οικονομική κρίση, μέσα σε ένα σκηνικό ευρύτερης

Γερμανικές αποζημιώσεις: Θύματα της πρώην Σοβιετικής Ενωσης θα λάβουν εφάπαξ 2.556 ευρώ και μόνιμη σύνταξη.
Aκούει κανείς στο Μέγαρο Μαξίμου;;;

Σε αντίθεση με όσα γίνονται στην Ελλάδα, για τις Γερμανικές αποζημιώσεις, στην Ρωσία φαίνεται ότι προχωρούν γοργά σε όλους τους τομείς, κατά της Γερμανίας!

Η κυβέρνηση της Γερμανίας αποφάσισε να πληρώσει αποζημιώσεις αποκατάστασης σε 80.000 επιπλέον Εβραίους , από την πρώην Σοβιετική Ένωση, επιζώντες του Ολοκαυτώματος που διεκδικούσαν χρηματικές αποζημιώσεις.

Οπως μεταδίδει σήμερα ο έγκυρος ρ/σ "η φωνή της Ρωσίας", η κυβέρνηση και η Επιτροπή για τις εβραϊκές υλικές αξιώσεις προς τη Γερμανία αποφάσισαν να χορηγήσουν για τον σκοπό αυτό 245 εκατομμύρια ευρώ.

Οι Εβραίοι από την πρώην Σοβιετική Ένωση που ήταν θύματα του της Ναζιστικής Γερμανίας, θα πάρουν εφάπαξ 2.556 ευρώ και θα παίρνουν κάθε μήνα σύνταξη, ύψους 300 ευρώ!!!


Η συμφωνία, υπεγράφη μεταξύ των γερμανικών αρχών και των εκπροσώπων της αμερικανικής οργάνωσης «Claims Conference». Το συνολικό ποσό των γερμανικών αποζημιώσεων θα φτάσει τα 300 εκατ. δολάρια.

Τα χρήματα αυτά θα διανεμηθούν στα θύματα των Ναζί στην πρώην Σοβιετική Ένωση, που δεν είχαν την ευκαιρία και δεν επιλέχθηκαν να λάβουν συντάξεις ή χρήματα από το γερμανικό ταμείο για τις αποζημιώσεις.

Τα περισσότερα από τα χρήματα θα προέλθουν από το ταμείο αποζημιώσεων, το οποίο χορηγεί αποζημίωση 2.556 ευρώ για τους Εβραίους που τράφηκαν σε φυγή μπροστά στους ναζί, όταν οι τελευταίοι εισέβαλαν στην Ευρώπη. Μέχρι σήμερα, αυτές οι αποζημιώσεις δεν ήταν διαθέσιμες για τους Εβραίους της Ουκρανίας, της Ρωσίας και άλλων χωρών της ΕΣΣΔ.
Μπορεί οι Γερμανοί να αγωνίστηκαν με κάθε τρόπο για να μην αναγνωριστούν τα εγκλήματα τους στην Ελλάδα αλλά για τους Εβραίους που επίσης υπέστησαν δεινά από το Γ’ Ραιχ λεφτά υπάρχουν....

Λυπάμαι να βλέπω ανθρώπους γύρω μου να φοβούνται για τη ζωή τους, για τη δουλειά τους, για την περιουσία τους. Πρόκειται για τον γνωστό κατευθυνόμενο φόβο, την ψυχολογική βία, όπως ονομάζεται στη γλώσσα της νομικής επιστήμης. Οι Έλληνες την εποχή αυτήν έχουμε πέσει θύματα της ψυχολογικής βίας , για την οποία κανένας δεν λογοδοτεί ενώ είναι γνωστοί αυτοί που την κατευθύνουν καθώς και τα μέσα που χρησιμοποιούν και το σκοπό τον οποίο επιδιώκουν που είναι η πολιτική χειραγώγηση του λαού. Το ερώτημα είναι αν ο καθένας από μας μπορεί να ζητήσει την δικαστική προστασία που παρέχουν οι διατάξεις περί προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τόσοι νομομαθείς, θα μπορούσαν να ενημερώσουν τον κόσμο για τα δικαιώματά του. Αν γνωρίζαμε τα δικαιώματά μας, δεν θα οδηγούνταν ο κόσμος στην απόγνωση και στην αυτοκτονία. Ούτε εκείνοι που χρησιμοποιούν την ψυχολογική βία θα συνέχιζαν να το πράττουν, αν ήξεραν ότι ο κόσμος γνωρίζει τα δικαιώματά του. Αυτοί λοιπόν που νοιάζονται για τον ελληνικό λαό, είτε ιδιώτες, είτε οργανώσεις, ας μελετήσουν το ζωτικό αυτό θέμα, για να μη γινόμαστε θύματα του φόβου. Η γνώση είναι δύναμη. Δεν πιστεύω ότι ο κόσμος είναι απροστάτευτος στην ψυχολογική βία. Το να μη φοβούμαστε την εξουσία είναι ανθρώπινο δικαίωμα! Άρθρο 30 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου Καμιά διάταξη της παρούσας Διακήρυξης δεν μπορεί να ερμηνευθεί ότι παρέχει σε ένα κράτος, σε μια όμάδα ή σε ένα άτομο οποιοδήποτε δικαίωμα να επιδίδεται σε ενέργειες ή να εκτελεί πράξεις που αποβλέπουν στην άρνηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών που εξαγγέλονται σ' αυτήν. Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου

Μετά τις προγραμματικές δηλώσεις της νέας συγκυβέρνησης ένα είναι βέβαιο, το βασικό μέλημα της ληστοσυμμορίας που ανέλαβε τα ηνία της διακυβέρνησης είναι να ξεπουλήσει, αφενός, ότι έχει και δεν έχει το δημόσιο και, αφετέρου, να βάλει χέρι στην μικρή και μεσαία ιδιοκτησία των ελλήνων πολιτών. Είναι σίγουρο ότι πολύ σύντομα η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού θα κληθεί να υπερασπιστεί ότι της έχει απομείνει. Όχι μόνο τη δουλειά και το πενιχρό μεροκάματο με το οποίο παλεύει να επιβιώσει, αλλά και την ιδιοκτησία που έτυχε να διαθέτει. Εκτός από την απόλυση και την ανεργία, ήδη ο εφιάλτης της αναγκαστικής κατάσχεσης ακόμη και του πιο πενιχρού περιουσιακού στοιχείου έχει ήδη στοιχειώσει τη μέση ελληνική οικογένεια. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία (eurostat) σχεδόν το 70% των νοικοκυριών στην Ελλάδα έφτασε να δαπανά περί το 40% των μηνιαίων οικογενειακών του εξόδων σε τραπεζικές υποθήκες και δάνεια, ενώ ένα ακόμη 35% πηγαίνει στην εφορία. Με το υπόλοιπο καλείται να τα φέρει βόλτα, όταν οι ανάγκες διατροφής της μέσης οικογένειας στην Ελλάδα απορροφούν πάνω από 30% των μηνιαίων οικογενειακών εξόδων. Μπορεί να τα βγάλει πέρα κανείς υπό αυτές τις συνθήκες; Όχι. Όμως αυτό δεν πειράζει γιατί η κυβέρνηση έχει ήδη εξαγγείλει μια νέα ευρύτερης κλίμακας φοροεπιδρομή με στόχο, όπως πάντα, την «πάταξη της φοροδιαφυγής». Ο λόγος είναι απλός. Θέλουν να βάλουν χέρι στην μικρή και μεσαία ιδιωτική περιουσία. «Πρέπει να πάψει να υπάρχει αυτή η αναρχία με την σκόρπια ακίνητη ιδιοκτησία», έλεγε τις προάλλες ένας μεγαλοκαρχαρίας, από αυτούς που για χρόνια λυμαίνονται τις κρατικές εργολαβίες και συντηρούν τα χρεοκοπημένα κόμματα του ελληνικού κοινοβουλίου. Καταλαβαίνετε τι θα πει αυτό; Θα φροντίσουν με την φορολογία και τις τράπεζες να ξεκληρίσουν την μικρή και μεσαία ιδιοκτησία στο όνομα της φοροδιαφυγής και της καταπολέμησης της αυθαιρεσίας. Η μικρή και μεσαία ιδιοκτησία ισοδυναμεί με «αναρχία», αλλά οι πολύ μεγάλες ιδιοκτησίες, οι αναπλάσεις ολόκληρων περιοχών με όρους σύγχρονων λατιφούντιων και φέουδων ιδιωτών επενδυτών και «εταιρειών ανάπτυξης», ισοδυναμεί με «εξορθολογισμό». Με την τρόικα να ζητά άμεσα την ανάκληση της αναστολής κατασχέσεων, ή έστω την μη περαιτέρω ανανέωσή της πέραν του τέλους του τρέχοντος έτους, αλλά και με τις τράπεζες να δηλώνουν έτοιμες να διαχειριστούν τις χιλιάδες κατασχέσεις ακινήτων ανά μήνα, τα πράγματα είναι πια ξεκάθαρα. Άλλωστε η άναρχη και εκτεταμένη ιδιωτική μικρή και μεσαία ιδιοκτησία αποτελεί σοβαρό εμπόδιο στην μετατροπή της Ελλάδας σε Ελ Ντοράντο Βιομηχανικών ΑΠΕ με αυθαίρετα αιολικά πάρκα και εκτάσεις επί εκτάσεων φωτοβολταϊκών. Μπορεί ο μέσος Έλληνας να έχει αποδεχτεί ως αναπόφευκτη την ανεργία του ίδιου και των παιδιών του, να θεωρεί ότι μπορεί να ζήσει με τα μεροκάματα εξαθλίωσης για δουλειές χωρίς μέλλον, να μην τον νοιάζει και πολύ ο αναγκαστικός ξενιτεμός των παιδιών του στα σκλαβοπάζαρα του εξωτερικού, αλλά τώρα καλείται πια να υπερασπιστεί το ίδιο το σπίτι του, το χωράφι και το πατρικό του στο χωριό, τις ίδιες τις ρίζες του σ’ αυτόν τον τόπο όπου κάθε προσφερόμενος κάμπος, οροπέδιο, βουνοκορφή και ακτογραμμή πρόκειται να παραδοθεί σε αετονύχηδες για εκμετάλλευση με πρόσχημα την «ανάπτυξη». Υπάρχει ζωή, αν τα χάσουμε όλα αυτά; Βέβαια, το πότε θα αρχίσει η μαζική σφαγή είναι θέμα πολιτικής απόφασης. Όχι τόσο του αυγουλομάτη πρωθυπουργού, αλλά των αφεντικών του από το εξωτερικό. Περιμένουν πότε και το τελευταίο κομπόδεμα των ελληνικών νοικοκυριών θα εξαντληθεί, πότε ο μέσος Έλληνας θα αναφωνήσει «τετέλεσται» σαν Χριστό πάνω στον σταυρό και τότε θα αρχίσει το μεγάλο πλιάτσικο. Μέχρι τότε ετοιμάζουν τον μηχανισμό, σφίγγουν τις βίδες της μέγγενης που ονομάζεται εφορία, λιτότητα, ανεργία οδηγώντας εκατοντάδες χιλιάδες στην εξαθλίωση μήνα το μήνα, εθίζουν το θύμα τους στην μόνιμη παρουσία αποικιακών «συμβούλων» σαν τον Ράιχενμπαχ, ή σαν τον Φούχτεν, ώστε να συνηθίζει στην ιδέα ότι η χώρα είναι ευρωπαϊκό προτεκτοράτο και επομένως δεν μπορεί να γίνει τίποτε χωρίς να το θελήσουν οι επικυρίαρχοι και παρατηρούν αντιδράσεις. Να το δούμε πιο πρακτικά το όλο θέμα. Πόσοι από εμάς έχουμε την δυνατότητα να πληρώσουμε την εφορία φέτος; Με τα επίσημα στοιχεία πάνω από το 40% των φορολογουμένων δεν έχει την δυνατότητα να τακτοποιήσει τις οφειλές του στην εφορία. Η πραγματικότητα είναι ότι το ποσοστό αυτό είναι πολύ ψηλότερο, γιατί με την ανεργία, τις τραγικές μειώσεις του εισοδήματος στην πλειοψηφία των νοικοκυριών και την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας έχει παρουσιαστεί κι ένα νέο είδος νεόπτωχου, αυτού που μπορεί να διαθέτει ακίνητη περιουσία και μάλιστα σχετικά σημαντική, αλλά αδυνατεί να εξασφαλίσει την καθημερινή του επιβίωση. Δεν σας απασχόλησε ποτέ το ερώτημα γιατί συνεχίζουν να επιβάλλουν φορολογικά μέτρα όταν ξέρουν ότι ένα όλο και μεγαλύτερο ποσοστό αδυνατεί να ανταποκριθεί; Θα μου πείτε ότι υπάρχει και η διευκόλυνση. ‘Έως πότε; Τι θα γίνει όταν τον επόμενο χρόνο πολλαπλασιαστεί η οφειλή χάρις στις νέες φορολογικές απαιτήσεις; Κι όπως νομίζει ότι θα γλυτώσει, ή ότι κάπου εδώ θα σταματήσει αυτό το βιολί, είναι γιατί δεν έχει αντιληφθεί τι σημαίνει «πρωτογενές πλεόνασμα» στον κρατικό προϋπολογισμό σε συνθήκες τέτοιας ύφεσης και τέτοιας δημόσιας υπερχρέωσης. Όσο κυνηγάνε οι κυβερνώντες το «πρωτογενές πλεόνασμα» σ’ αυτές τις συνθήκες, οι φόροι και οι εκποιήσεις ποτέ δεν θα είναι αρκετοί. Τι μπορεί να κάνει ο μέσος Έλληνας μπροστά στο άμεσο ενδεχόμενο να τα χάσει όλα; Μπορεί κάλλιστα να το αποδεχτεί ως αναπόφευκτο και να ετοιμάζει τα μπογαλάκια του για άλλη γη. Υπάρχει, όμως, και μια άλλη λύση: Να ασκήσει το δικαίωμά του στην αντίσταση, που αποτελεί μια από τις πιο θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας στην πράξη. Τι σημαίνει αυτό; Φανταστείτε ότι κάποιος απειλεί την ζωή τη δική σας και των δικών σας, έχετε το δικαίωμα να αντισταθείτε σε μια τέτοια απειλή; Και βέβαια το έχετε, λέγεται δικαίωμα αυτοάμυνας. Τι γίνεται όμως όταν αυτός που απειλεί τη ζωή σας είναι η ίδια η κυβέρνηση και οι μηχανισμοί της; Έχετε δικαίωμα αντίστασης και αυτοάμυνας; Οι οπαδοί του ολοκληρωτισμού και της απολυταρχίας με κοινοβουλευτικό μανδύα ή χωρίς, ισχυρίζονται ότι το κράτος έχει το μονοπώλιο της ασκούμενης βίας. Κι επομένως όταν απειλείται η ζωή του πολίτη από τις αυθαιρεσίες της κυβέρνησης δεν έχει παρά να υποταχτεί, ή έστω να κινηθεί με βάση τη δικαιοσύνη. Η θεωρία αυτή δικαιολόγησε όλες τις χούντες και τα φασιστικά καθεστώτα στη νεότερη πολιτική ιστορία της Ευρώπης. Παρόλα αυτά εξακολουθεί να κυριαρχεί στις νομικές σπουδές και στις πρακτικές της διακυβέρνησης. Τι γίνεται όμως όταν η δικαιοσύνη ελέγχεται και μάλιστα στον βαθμό που ελέγχεται η δικαιοσύνη στα ανώτερα κλιμάκιά της στην Ελλάδα; Από πού ξεκινά και που τελειώνει το δικαίωμα στην αντίσταση ενός πολίτη, ιδίως όταν απειλείται η ίδια η ζωή του από την αυθαιρεσία της κυβέρνησης και του κράτους; Τις εποχές που το συνταγματικό δίκαιο αποτελούσε έναν από τους πιο σημαντικούς προμαχώνες της δημοκρατίας, η απάντηση στο ερώτημα αυτό ήταν απλή και διαυγής. Να τι έγραφε στα 1879 ένας από τους επιφανέστερους συνταγματολόγους της Ελλάδας, ο Θεόδωρος Φλογαΐτης: «Αυτή η φύσις, αυτό το αίσθημα της εαυτού σωτηρίας υπαγορεύει εις τον άνθρωπον την προστασίαν της ζωής και της ελευθερίας αυτού (του συνόλου των ατομικών ελευθεριών) κατά της παρανόμου επιθέσεως των άλλων. Αλλά το φυσικόν τούτο δικαίωμα καθιέρωσαν ως νόμιμον του πολίτου δικαίωμα και πάσαι αι ποινικαί νομοθεσίαι υπό το όνομα της αμύνης (ημέτερος ποινικός νόμος δια του αριθμού 99). Αλλ’ αν κατά παντός επιτρέπηται η άμυνα ως μέσον υπερασπίσεως των δικαίων ημών, επιτρέπεται και κατ’ εξουσίας ανόμως επιτιθεμένης. Η εξουσία, ως αντιπροσωπική της κοινωνίας αρχή, αντλούσα την ύπαρξιν και την δύναμιν αυτής εκ του μόνου του πολιτεύματος και των νόμων, είναι ώσπερ εικός σεβαστή, εν όσω εκπληροί τον εφ’ ω ετάχθη σκοπόν, εν όσω δηλονότι εν τω μέτρω της δυνάμεως αυτής προασπίζει τας ατομικάς του πολίτου ελευθερίας εμμένουσα εν τοις διαγραφομένοις αυτή ορίοις υπό του πολιτεύματος και των νόμων. Αλλ’ άμα εξερχομένη των ορίων τούτων, άμα αντιστρατευομένη εις τα υπαγορεύσεις του πολιτεύματος και των νόμων, αποβάλλει και το εξ αυτών αντλούμενον δικαίωμα της υπάρξεως αυτής ως εξουσίας και την δύναμιν αυτής, παρίσταται δε εις τους οφθαλμούς του πολίτου ως επιδρομεύς ληιζόμενος τα νόμιμα αυτού δικαιώματα. Εκ τούτου η ελευθερία της αντιστάσεως, άμυνα δηλαδή κατά παρανόμου επιθέσεως της αρχής.» Και συνέχιζε: «Αλλ’ η ατομική αύτη ελευθερία είναι και πλείστου αξία συμπληρωματική πολιτική ελευθερία, διότι συντελεί τα μάλιστα εις την εδραίωσιν των πολιτικών ελευθεριών, του νομίμου δηλονότι χειρισμού των συνταγματικών εξουσιών. Όταν εις την εξουσίαν διατελή εκ των προτέρων γνωστόν, ότι οι πολίται δεν θέλουσι καταβάλει φόρους μη νομίμως εψηφισμένους υπό της νομοθετικής εξουσίας, ότι δεν θέλουσι συγκατατεθη εις την άθεσμον αυτών σύλληψιν και φυλάκησιν, ότι θέλουσιν αποκρούσει την βίαν του χωροφύλακος προς παρμπόδισιν της ασκήσεως του εκλογικού αυτών δικαιώματος, δεν αποτολμά να προβή εις την επιζητουμένην απορρόφησην, ή, αν αποτολμήση, συνετίζεται εγκαίρως και υποστρέφει εις το σημείον της νομιμότητος… Δια της ενασκήσεως της ελευθερίας της αντιστάσεως δεν επιζητείται η ανατροπή των καθεστώτων ή η πτώσις της παρανόμου εξουσίας, αλλ’ η αποτυχία της κατά τινος του πολίτου ή ομάδος πολιτών δικαιώματος, ανήκοντος αυτοίς εκ του νόμου, επιθέσεως της εξουσίας, αθεσμίως ενεργούσης.»[1] Με άλλα λόγια, το δικαίωμα της αντίστασης, ή αλλιώς – όπως το αναφέρει ο Φλογαίτης – η «ελευθερία της αντιστάσεως», είναι αναφαίρετο από κάθε μεμονωμένο πολίτη, ή ομάδα πολιτών. Πότε ασκείται; Όταν ο πολίτης νιώθει απειλή για την ζωή του από μια κυβέρνηση που αυθαίρετα νομοθετεί και εισπράττει φόρους, ασκεί καταστολή και ποινικοποιεί την διαμαρτυρία, ή την αδυναμία συμμόρφωσης με την αυθαιρεσία των κυβερνώντων. Όταν νιώθει ότι απειλείται όταν μια κυβέρνηση δεν αναγνωρίζει όρια δικαίου και συνταγματικής τάξης. Όποιος απαρνηθεί το δικαίωμα αυτό, χάνει την ιδιότητα του πολίτη και μετατρέπεται σε υπεξούσιο, σε δούλο. Ήδη από την εποχή του Τζον Λοκ ήταν καθαρό ότι «ούτε ο άνθρωπος, ούτε η κοινωνία έχουν την εξουσία να παραδώσουν την αυτοσυντήρησή τους, και συνεπώς και τα μέσα αυτοσυντήρησή τους, στην απόλυτη βούληση και την αυθαίρετη κυριότητα κάποιου άλλου. Οποτεδήποτε κάποιος επιχειρήσει να τους υποδουλώσει, θα έχουν πάντοτε το δικαίωμα να διατηρήσουν ό,τι δεν έχουν την εξουσία να απεμπολήσουν και να απαλλαγούν από όσους παραβιάζουν αυτόν τον θεμελιώδη, ιερό και αμετάβλητο νόμο της αυτοσυντήρησης, για χάρη του οποίου εισήλθαν στην κοινωνία.»[2] Και σε κάποιο άλλο σημείο τόνιζε: «Αν ένας ληστής μπει βίαια στο σπίτι μου και την απειλή του μαχαιριού στο λαιμό μου με εξαναγκάσει να θέσω τη σφραγίδα μου σε έγγραφα που του εκχωρούν την περιουσία μου, θα του έδινε αυτό οποιοδήποτε νόμιμο τίτλο; Ακριβώς τέτοιο τίτλο, που αποσπάται με το ξίφος, έχει ο άδικος κατακτητής, όταν με εξαναγκάζει να υποταχθώ. Η αδικία και το έγκλημα είναι ταυτόσημα, είτε διαπράττονται από έναν εστεμμένο είτε από έναν μικροκατεργάρη. Ο τίτλος του εγκληματία και το πλήθος των ακολούθων του δεν διαφοροποιούν το έγκλημα, το κάνουν μόνο σοβαρότερο. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι μεγάλοι ληστές τιμωρούν τους μικρούς για να τους κρατούν υπάκουους, αλλά οι μεγάλοι ανταμείβονται με δάφνες και θριάμβους, διότι είναι πολύ μεγάλοι για τα αδύνατα χέρια της δικαιοσύνης σ’ αυτόν τον κόσμο και έχουν στην κατοχή τους την εξουσία που οφείλει να τιμωρεί τους εγκληματίες.»[3] Υπάρχει διαφορά όταν οι κυβερνώντες είναι εκλεγμένοι και αυθαιρετούν ψηφίζοντας νόμους που παραβιάζουν ακόμη και το πιο στοιχειώδες δικαίωμα της αυτοσυντήρησης; Δεν υπάρχει καμιά διαφορά. Δεν έχει σημασία πόσα τυπικά δικαιώματα αναγνωρίζονται στους πολίτες και στο λαό. Κι όπως ο Ελβετός συνταγματολόγος Ντελόμ έλεγε χαρακτηριστικά: «Όμως όλα αυτά τα προνόμια του Λαού, εκτιμώμενα αυτά καθαυτά, δεν είναι παρά αδύναμες άμυνες ενάντια στην πραγματική δύναμη αυτών που κυβερνούν. Όλες αυτές οι διατάξεις, όλα αυτά τα αμοιβαία Δικαιώματα, προϋποθέτουν αναγκαστικά ότι τα πράγματα παραμένουν εντός της νόμιμης και καθιερωμένης πορείας τους: τι θα σήμαινε για την επιβίωση του Λαού, αν κάποτε ο Πρίγκιπας, ξαφνικά απελευθερωνόταν από όλους τους περιορισμούς και εγκαταλείποντας τις διατάξεις του Συντάγματος, δεν θα σεβόταν πλέον ούτε το πρόσωπο, ούτε την περιουσία των υπηκόων του και δεν θα έπαιρνε υπόψη του τις δεσμεύσεις του έναντι του Κοινοβουλίου του, ή επιχειρούσε να του επιβάλει την θέλησή του; Θα σήμαινε αντίσταση.»[4] Δεν έχει καμιά σημασία αν στη θέση του Πρίγκιπα υπάρχει μια κυβέρνηση που χρησιμοποιεί ως επιχείρημα νομιμοποίησης της αυθαιρεσίας και της απειλής που συνιστά για την αυτοσυντήρηση και την επιβίωση των πολιτών, την ψήφο τους ή την πλειοψηφία του κοινοβουλίου. Το δικαίωμα της αντίστασης είναι αναφαίρετο «φυσικό δικαίωμα» και ταυτίζεται με το δικαίωμα της αυτοάμυνας καθενός πολίτη. Κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο όταν υπάρχει τυπική κατάλυση δικαιωμάτων, αλλά ακόμη κι όταν – ιδίως όταν – ο νόμος και γενικά η δικαιοσύνη έχει αποξενωθεί από την λαϊκή θέληση. «Είναι πιθανό ότι σε καταστάσεις κρίσης και νομικής αστάθειας να έχουμε περισσότερους λόγους για να εφαρμοστεί ο νόμος αμείλικτα: θέλουμε το νόμο να αποκτήσει τη δύναμη που δεν έχει. Θέλουμε να ριζώσει στις συνήθειες του καθενός. Θέλουμε να δώσουμε στη νομική ζωή μας, μια για πάντα, κάποια προβλεψιμότητα. Ωστόσο, εξαρτάται από το είδος της κρίσης που αντιμετωπίζουμε. Στην πραγματικότητα, στο μυαλό μου, η αντίδρασή μας θα πρέπει να είναι ριζικά διαφορετική, αν η κατάσταση που αντιμετωπίζουμε είναι μια νομική αποξένωση, με άλλα λόγια, μια κατάσταση όπου ο νόμος δεν αποτελεί περισσότερο ή λιγότερο μια πιστή έκφραση της βούλησης μας ως κοινότητα. Αντ ‘αυτού, εμφανίζεται ως ένα σύνολο κανόνων ξένων ως προς τα δικά μας σχέδια και προγραμματισμό, το οποίο επηρεάζει τα πιο βασικά συμφέροντα της πλειοψηφίας του πληθυσμού που συμβαίνει να βρίσκεται υπό την επιβολή του. Εάν η νομική κρίση μας έχει να κάνει περισσότερο με αυτή την τελευταία κατάσταση, τότε φαίνεται να είναι άδικο να αντιμετωπιστούν όλες τις παραβιάσεις του νόμου όπως σαν να πρόκειται για άτομα που θέλουν να επωφεληθούν από τις προσπάθειες των άλλων. Αντίθετα, πολλές από αυτές τις παραβιάσεις θα μπορούσαν να είναι κατανοητές και, ενδεχομένως, αξιοσέβαστες αντιδράσεις που πραγματοποιούνται από ορισμένες ομάδες όταν αντιμετωπίζουν έναν νόμο που άδικα τις αγνοεί και τις αποκλείει. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η έμφαση στην απαρέγκλιτη εφαρμογή του νόμου δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια πράξη ακραίου δογματισμού – καθαρή αδικία – η οποία καταλήγει να γυρίζει το νόμο ανάποδα. Αντί για τη διάσωση εκείνων που είναι θύματα του νόμου, επιβάλλεται κανόνας που αποσκοπεί στην κακομεταχείριση τους…» Σε τέτοιες περιπτώσεις αποξένωσης του νόμου «τελευταίο καταφύγιο» των πολιτών είναι το δικαίωμα στην αντίσταση.[5] Όταν ακούς σήμερα τους ντόπιους στα οροπέδια των Χανίων που περικλείονται από τις Σφακιανές Μαδάρες, που ποτέ κατακτητής δεν πάτησε, να λένε ότι μόνο με τα όπλα βρήκαν το δίκιο τους, όταν με κανέναν άλλο τρόπο, ή προσφυγή, δεν μπόρεσαν να σταματήσουν τις πολυεθνικές των ΒΑΠΕ (Βιομηχανικές Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας) από το να τους κλέψουν τον αέρα, τον ήλιο, το νερό και τον τόπο τους, τότε ξέρεις πως δεν αργεί η ώρα που ο καθένας από εμάς, ο κάθε νοικοκύρης αυτού του τόπου θα κληθεί να απαντήσει. Θα επιτρέψει ο φοροεισπράχτορας, ο τραπεζίτης και ο επενδυτής να του στερήσουν τα λιγοστά του υπάρχοντα και έτσι να του στερήσουν το δικαίωμα στη ζωή, ή όχι; Οι ίδιες οι συνθήκες επιβάλουν να πούμε όχι. Είναι θέμα προσωπικής αξιοπρέπειας, είναι το τελευταίο καταφύγιο της δημοκρατίας: η άσκηση του δικαιώματος της αντίστασης. Ένα δικαίωμα που ασκείται πιο αποτελεσματικά όταν ασκείται συλλογικά. Σε συνθήκες όπου σου στερούν το δικαίωμα στην ζωή, στην αυτοσυντήρηση, στην περιουσία και στον τόπο σου, ο καθένας από εμάς έχει το δικαίωμα της αντίστασης. Κι όσο το ξεπούλημα θα προχωρά, όσο οι κυβερνώντες και τα αφεντικά τους θα συνεχίζουν τον εξανδραποδισμό ενός ολόκληρου λαού, τόσο το δικαίωμα της αντίστασης θα γίνεται ολοένα και πιο καθολικό. Πρώτο βήμα η οργάνωση στη γειτονιά με τρεις βασικούς στόχους: (α) Την κοινωνική αλληλεγγύη με δεσμούς που δεν επιτρέπουν στην κοινωνία να γίνει υποχείριο της εντεταλμένης φιλανθρωπίας των κοινωνικών παντοπωλείων, των συσσιτίων και των άλλων εκδηλώσεων υπέρ των αναξιοπαθούντων. Συνεταιρισμοί, δίκτυα υποστήριξης και αλληλεγγύης σε κάθε γειτονιά είναι η απάντηση του κινήματος αντίστασης. (β) Συγκρότηση επιτροπών και ομάδων δράσης ανά γειτονιά ενάντια στις εφορίες και τις τράπεζες. Κανένας δεν πρέπει να χάσει το σπίτι του, ή να οδηγηθεί στην απόγνωση και την απελπισία επειδή χρωστάει. Το χρέος πρέπει να μεταφερθεί στην κυβέρνηση και στους τραπεζίτες με κάθε πρόσφορο μέσο και τρόπο. (γ) Σχηματισμός ομάδων λαϊκής περιφρούρησης ανά γειτονία με σκοπό να μην επιτρέψουν να διαλυθούν οι συνοικίες από την έξαρση της εγκληματικότητας, αλλά και να μην γίνουν πεδία πρόσφορης δράσης φαιών ταγμάτων εφόδου με την κάλυψη του επίσημου κράτους και παρακράτους. Για εμάς στο ΕΠΑΜ οι τρεις αυτές κατευθύνσεις που συμπυκνώνονται στο σύνθημα οργάνωση στην γειτονιά, αποτελούν την αιχμή του δόρατος για την δράση με απώτερο σκοπό την ανάδειξη ενός αυθεντικά παλλαϊκού κινήματος, που οφείλει να μετατρέψει το δικαίωμα της αντίστασης ως αφετηριακό παλμό του. [1] Θεοδώρου Φλογαίτου, Εγχειρίδιον Συνταγματικού Δικαίου, Αθήνησι, 1879, σελ. 334-37. [2] Τζον Λοκ, Δεύτερη Πραγματεία Περί Κυβερνήσεως (Μετάφραση, Πασχάλης Κιτρομηλίδης), Αθήνα: Γνώση, 1990, σ. 201-02. [3] Στο ίδιο, σ. 225-26. [4] Jean Louis de Lolme, The constitution of England; or, An account of the English government, Halifar, 1822, σ. 295. [5] Roberto Gargerella, The Last Resort: The Right of Resistance in Situations of Legal Alienation, Yale Law School Legal Scholarship Repository, Yale Law School, 1/1/2003. Αρχαία Ιθώμη