Μπορεί οι Έλληνες να ματώνουμε, ωστόσο η Βουλή συνεχίζει τις αλόγιστες σπατάλες. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Δημοκρατία», χθες παρελήφθησαν τα πανάκριβα έπιπλα από ξύλο καρυδιάς που προορίζονται να επενδύσουν τα νέα ψυγεία που αγοράστηκαν τόσο για το γραφείο του προέδρου της Βουλής, Ευάγγελου Μεϊμαράκη, όσο και για τα γραφεία κομμάτων.

Πρόκειται, μάλιστα, σύμφωνα πάντα με την εφημερίδα, για ειδική παραγγελία, έτσι ώστε να μη διαφέρουν από τα ήδη υπάρχοντα.

Δεν είναι άξιοι ούτε να μας σεβαστούν! Όχι να μας κυβερνήσουν...

Μια από τις πρώτες κινήσεις του νέου ΥΠΟΙΚ ήταν να υπογράψει την πώληση των τεσσάρων Air-Bus στην εταιρία, με το ελληνοπρεπές, όπως θα ταίριαζε στην περίσταση, όνομα Apollo Aviation Group, αντί του ευτελούς, για τους επαΐοντες, τιμήματος των 40 και κάτι ψιλά εκατ. ευρώ.

Η τιμή μοιάζει σκανδαλώδης, παρ’ όλα αυτά βρέθηκαν οι κατάλληλες δικαιολογίες, ότι τα αεροσκάφη αν και καινούργια παρέμειναν για χρόνια σε υπόστεγα εκτεθειμένα στη βροχή και το ξεροβόρι, και αν και κανένας δεν τις μάσησε, εν τούτοις δεν βρέθηκε και κανένας άλλος να σκαλίσει γιαυτό που όλοι ήταν λίγο-πολύ σίγουροι ότι θα εύρισκαν. Δηλαδή, σκάνδαλο.

Πόσο μεγάλο όμως; Πόσο μικρό; Πόσο βαθύ; Και πόσο πολυπλόκαμο; Δύσκολο να το πεις, ειδικά όταν τα σκάνδαλα είναι πια τόσα πολλά, που στο τέλος, μη ξέροντας κανείς από πού να πρωταρχίσει, σηκώνει τα χέρια ψηλά και τα παρατάει.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Διαβάζοντας όλη την προϊστορία της αγοραπωλησίας αυτής, τού τρόπου δηλαδή και τού χρόνου που έγινε η χρηματοδότηση, των προσώπων που ενεπλάκησαν και των περίεργων συμπτώσεων και συνεργειών, περνάει πλέον σε άλλη σφαίρα. Όχι της οργής και της σιχασιάς, αισθήματα που συνοδεύουν συνήθως την εξιχνίαση ενός σκανδάλου, αλλά περιέργως πως, του θαυμασμού! Ναι θαυμασμού, για κάποιον άσχετο και ψοφοδεή, όπως ελόγου μου, μπροστά στην εφευρετικότητα, την άνεση, τη τόλμη και το μέγεθος της ξετσιπωσιάς με την οποία κάποιοι μπορούν και στήνουν την επιχείρηση σκάνδαλο, και μάλιστα για κάποια 40 μόνο ψωροεκατομμύρια.

Εν ολίγοις, όπως αναφέρει με λεπτομέρειες ο αρθρογράφος, η Appolo Aviation Group δεν αποτελεί παρά όψιμη επένδυση μιας εταιρίας με το όνομα Sciens, η οποία έχει μια θυγατρική με το όνομα Cyprus Properties and Holdings, που παραθερίζει μονίμως στα Κeyman, η οποία θυγατρική, κοίτα να δεις, παραμονή Χριστουγέννων, ένα χρόνο πριν την αγοροπωλησία, επισκέπτεται την Proton Bank του γνωστού μας κ. Λαυρεντιάδη και ζητάει ένα δανειάκι των 35 εκ. ευρώ και η οποία είναι τόσο καπάτσα, που το παίρνει αυτοστιγμής. Δηλαδή στις 24 το ζήτησε, στις 29 το πήρε! Σημειωτέον, η εν λόγω εταιρία είναι ταπί, υπερδανεισμένη, και απ’ ότι φάνηκε, ψύχραιμη. Δικηγόρος της Sciens, είναι μια κυρία η οποία τυγχάνει να είναι σύζυγος του διευθύνοντος συμβούλου της Proton, οπότε τα υπόλοιπα τα καταλαβαίνετε, και δεν χρειάζεται να μακρηγορήσω.

Αν θυμηθούμε ότι η Proton φαλίρισε και ότι διασώθηκε με τη βοήθεια, αν δεν απατώμαι του ΤΕΚΕ και των 100 εκ. του φιλεύσπλαχνου Βενιζέλου, ποιο είναι το συμπέρασμα; Ότι στο τέλος τέλος, τα αεροπλάνα πάλι δικά μας είναι! Αν κινηθούν, βεβαίως οι σωστές διαδικασίες και οι δικαστικοί μηχανισμοί.

Γιατί αναφέρομαι στην εν λόγω ιστορία;

Πρώτα, όπως σας είπα, λόγω θαυμασμού, για τον τρόπο που στήνονται οι δουλειές. Το να γνωρίζεις τις λεπτομέρειες, πέρα από διασκεδαστικό, όπως ας πούμε όταν διαβάζεις ένα μυθιστόρημα με εξαιρετική πλοκή, είναι και χρήσιμο, γιατί μια τέτοια τεχνογνωσία μπορεί να αποβεί χρήσιμη σε κάποιο απώτερο μέλλον στον οποιονδήποτε.

Αρχίζω να αντιλαμβάνομαι ότι το concept «offshore» αποτελεί ένα χρήσιμο εργαλείο, ένα πασπαρτού για ένα σωρό επικερδείς εργασίες. Κάνε μερικές off-shore, και άστες να βρίσκονται, λέει το ένστικτο. Το να ανοίξει κανείς μια off-shore, απ’ ό,τι έχω πληροφορηθεί δεν είναι και τόσο δύσκολο, αρκεί να πληρώσεις ένα παράβολο 2-3 χιλιάδων ευρώ. Μπορεί τώρα τέτοια ποσά να φαντάζουν υπέρογκα, αλλά σκεφτείτε πόσο μπορεί να αυγατίσουν. Και πόσο σύντομα.

Ο δεύτερος λόγος, που αναφέρομαι στα Air-bus είναι ότι επίκεινται πολύ σημαντικότερες αποκρατικοποιήσεις. Αν μη τι άλλο, περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον να διαβάσω και να μάθω τους τρόπους με τους οποίους θα στηθούν τα νέα σκάνδαλα. Είμαι σίγουρη ότι η ευρηματικότητά τους θα με συναρπάσει. Και επιπλέον, θα συμβάλουν και στον εμπλουτισμό των γνώσεών μου επί του αντικειμένου. Πού ξέρεις καμιά φορά. Μάθε τέχνη κι άστηνε, κι αν πεινάσεις πιάστηνε… Έτσι δε λένε;



e-cynical

Πάντα αναρωτιόμουν ποιος τοποθετείται σε ριψοκίνδυνους τίτλους μετά από τέτοιες «ιστορικές» ανακοινώσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Ορισμένες φορές το ράλι διαρκεί κάποιες ώρες. Άλλες πάλι μερικές ημέρες. Το τελευταίο δεν κράτησε ούτε βδομάδα. Τα spread των ιταλικών και των ισπανικών ομολόγων βρίσκονται πλέον σε υψηλότερα επίπεδα από ότι προ της συνόδου.

Οι περισσότεροι αναλυτές συμφωνούν ότι η ΕΕ πραγματοποίησε ένα σημαντικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση συμφωνώντας ένα δρόμο προς την τραπεζική ενοποίηση, αλλά ότι δεν έκαναν αρκετά ως προς την αντιμετώπιση της κρίσης. Διαφωνώ με αυτή την εκτίμηση. Νομίζω ότι οι ηγέτες έκαναν ένα πολύ μεγάλο βήμα… προς τη λάθος κατεύθυνση.

Το αποτέλεσμα της συνόδου ήταν να εξαρτηθεί η συγκεκριμένη απόφαση για την επίλυση της κρίσης από μία μελλοντική απόφαση, η οποία θα είναι ακόμη δυσκολότερο να επιτευχθεί και κατά συνέπεια πιθανότερο να αποτύχει. Συμφώνησαν ότι δεν θα υπάρξει κοινή ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών μέχρις ότου αποφασιστεί η πλήρης τραπεζική ενοποίηση. Και η Bundesbank μας υπενθύμισε ότι η τραπεζική ενοποίηση είναι ανέφικτη χωρίς πολιτική ενοποίηση. Το εύλογο συμπέρασμα είναι λοιπόν πως η κρίση δεν θα λυθεί μέσα στα επόμενα 20 χρόνια.

Αυτό που γνωρίζουμε τώρα είναι πως η Γερμανία δεν θα συμφωνήσει σε ένα κοινό σύστημα εγγύησης τραπεζικών καταθέσεων. Δεν μπορεί καν να συμφωνήσει στο να δοθεί τραπεζική άδεια στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας ώστε να αποκτήσει κεφάλαια. Εάν η Γερμανία δεν μπορεί να κάνει τώρα τα ελάχιστα από όσα απαιτούνται, γιατί να πιστέψει κανείς ότι θα συμφωνήσει σε πολιτική ενοποίηση; Αυτή η υπόσχεση είναι ακόμη πιο αναξιόπιστη από τον αλκοολικό που ορκίζεται ότι θα το κόψει σε πέντε χρόνια.

Η πολιτική της διάσωσης του ευρώ έφτασε πλέον σε ένα κρίσιμο όριο στη Γερμανία. Μία ισχνή πλειοψηφία εξακολουθεί να τάσσεται υπέρ του ευρώ, αλλά η πλειοψηφία τάσσεται κατά νέων πακέτων στήριξης. Μία ομάδα 160 οικονομολόγων, υπό την ηγεσία του Hans-Werner Sinn, του προέδρου του ινστιτούτου Ifo, κοινοποίησε την προηγούμενη εβδομάδα μανιφέστο ενάντια στην τραπεζική ενοποίηση. Ένα οργισμένο κείμενο που όμως, αντικατοπτρίζει την κρατούσα άποψη.

Η απάντηση της Angela Merkel ήταν αποκαλυπτική. Τους είπε πως δεν πρέπει να ανησυχούν για τίποτα, καθώς η τραπεζική ενοποίηση αφορά την κοινή εποπτεία. Δεν θα υπάρξει κοινό σύστημα εγγύησης τραπεζικών καταθέσεων. Έχει λοιπόν, πολύ διαφορετική αντίληψη για το τι συνιστά η τραπεζική ενοποίηση από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Στην καλύτερη περίπτωση, θα περίμενα αυτή η νέα τραπεζική ενοποίηση να αφορά τις 25 μεγαλύτερες τράπεζες και να αφήνει το κόστος των cajas και των Landesbanken σε εθνικό έλεγχο. Σαν να υπόσχεται τώρα ο αλκοολικός ότι θα πίνει μόνο τα καλύτερα και ακριβότερα κονιάκ.

Η τραπεζική ενοποίηση που απαιτείται είναι αυτή που δεν θα δεχθεί η Γερμανία: κεντρική εποπτεία και έλεγχος, κοινό ταμείο αναδιάρθρωσης και κοινό σύστημα εγγύησης καταθέσεων. Θα χρειαστούν χρόνια για να δημιουργηθεί. Για να γίνει σωστά απαιτείται τροποποίηση στα εθνικά συντάγματα και στις ευρωπαϊκές συνθήκες, αν μη τι άλλο για να επαναπροσδιορισθεί ο ρόλος της ΕΚΤ. Είναι καθαρή τρέλα να στηρίζεις την αντιμετώπιση της κρίσης στην επιτυχία ενός εγχειρήματος που θα ήταν η μεγαλύτερη απόπειρα ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης στην ιστορία.

Με τα επιτόκια των 10ετών ομολόγων άνω του 6%, ούτε η Ιταλία ούτε η Ισπανία μπορούν να διατηρήσουν την ένταξή τους στην ευρωζώνη. Αυτό έπρεπε να καταστήσουν σαφές ο Mario Monti και ο Mariano Rajoy στην Angela Merkel κατά τη διάρκεια της συνόδου. Θα έπρεπε να της πουν ότι οι κυβερνήσεις τους θα κάνουν όλες τις απαραίτητες προετοιμασίες εξόδου από την ευρωζώνη εάν δεν υπάρξει αλλαγή πολιτικής. Η λύση απαιτεί είτε ευρωομόλογο ή κάποια άλλη μορφή κοινής ευθύνης για το χρέος τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα και αγορές ομολόγων από την ΕΚΤ. Η Γερμανία δεν αποδέχεται το πρώτο και η ΕΚΤ δεν αποδέχεται το δεύτερο.

Λαμβάνοντας ως δεδομένο ότι τίποτα δεν είναι βιώσιμο ή αυτορρυθμιζόμενο, δύο είναι οι πιθανές πορείες. Η πρώτη είναι να τηρηθεί στάση αναμονής μέχρι την κατάρρευση. Αυτή είναι η στρατηγική που ακολουθεί το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και οι … αλκοολικοί. Η εναλλακτική είναι να αρχίσεις τις προετοιμασίες – προσέχοντας εν τω μεταξύ να μην πυροδοτήσεις την κατάρρευση. Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς έξοδο μίας χώρας από το ευρώ χωρίς να παραβιάζονται εκατοντάδες εθνικοί και ευρωπαϊκοί νόμοι. Για αυτό κανείς δεν το κάνει. Θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει ανωτέρα βία, ίσως στρατιωτική. Η κατάρρευση θα συνιστούσε το μεγαλύτερο οικονομικό σοκ της εποχής μας.

Το Νοέμβριο είχα γράψει ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έχει δέκα τρόπους να σώσει το ευρώ. Εάν είχαν κάνει από τότε την προετοιμασία για την τραπεζική και τη δημοσιονομική ενοποίηση, ενδεχομένως να ήταν τώρα σε θέση να συμφωνήσουν σε μία αποτελεσματική στρατηγική αντιμετώπισης της κρίσης. Δεν το έπραξαν τότε και τώρα δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν την κρίση.

Το μήνυμα που εξέλαβα εγώ από τη σύνοδο είναι πως η ευρωζώνη δεν θα λύσει την κρίση. Υπό αυτή την έννοια, ναι, ήταν όντως, μία «ιστορική» σύνοδος


W. Munchau

Είχε ορίζοντα τετραετίας. Προγραμμάτιζε για διετία. Της δίναμε έξι μήνες. Τελικά, μήπως θα πέσει μαζί με τα πρώτα φθινοπωρινά φύλλα; Μόλις τελειώσουν τα περίφημα μπάνια του λαού;

Μιλώ για την τρικολόρε κυβέρνηση με τους 179 βουλευτές που μας προέκυψε μετά τις εκλογές. Αυτήν με τον "αριστερό Καρατζαφέρη", όπως τον είχε χαρακτηρίσει ο Χάρρυ Κλυνν, και που δεν ήταν καθόλου απαραίτητος, αφού το πρώτο και το τρίτο κόμμα ήταν υπέραρκετά.

Τι είχαμε την πρώτη κιόλας εβδομάδα; Πρωθυπουργό με αποκόλληση και υπουργό Οικονομικών με λιποθυμικές τάσεις! Τελικά, ο υπουργός παραιτήθηκε, διότι -είπανε- δεν του έδιναν συμβούλους τον Στουρνάρα και τον Γιαννίτση.Παραδόξως, νέος υπουργός διορίστηκε ο ένας από το παρεάκι, ο οικονομολόγος Γ. Στουρνάρας!


Παρά το όνομά του, ο αξιότιμος αυτός κύριος έχει ένα βιογραφικό να! -με το συμπάθειο. Ο Γιώργος Τοζίδης στον Δρόμο της Αριστεράς, φ. 30.6.12, μας θυμίζει τα εξής:

1. Ως επικεφαλής του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνώμων στην κυβέρνηση Σημίτη αποδέχθηκε την ισοτιμία δραχμής - ευρώ σε υψηλότερα επίπεδα από αυτά που προέκυπταν από την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, εξυπηρετώντας τα γερμανικά (κυρίως) εμπορικά συμφέροντα.

2. Ως γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ (δεξαμενή «σκέψης» του ΣΕΒ) υπερθεμάτισε για την υλοποίηση των μνημονίων, επιμένοντας ιδιαίτερα στις ιδιωτικοποιήσεις (δηλαδή, στο ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας) και στο άνοιγμα» των κλειστών επαγγελμάτων (δηλαδή, στη δημιουργία μονοπωλίων), δημοσιεύοντας μελέτη που εκτιμούσε ότι έτσι θα πετυχαίναμε αύξηση του ΑΕΠ κατά 13% σε 5 χρόνια.

3. Το 1999 η Εμπορική τράπεζα πούλησε τις μετοχές της Ιονικής που κατείχε στην Alpha Bank έναντι 226 δισεκατομμυρίων δρχ. (περίπου 663 εκατ. ευρώ), παρά την αντίθεση των διεθνών της συμβούλων, που πρότειναν τη συγχώνευση των δύο τραπεζών. Η τότε διοίκηση σκόπευε να χρησιμοποιήσει τα χρήματα για την ισχυροποίησή της Εμπορικής. Την επόμενη χρονιά, ο νέος διοικητής Γ. Στουρνάρας επένδυσε τεράστια κεφάλαια στο Χρηματιστήριο, τα οποία έχασαν το 63% της αξίας τους όταν αυτό κατέρρευσε. Δηλαδή, μέσα σε δύο χρόνια, η διοίκηση του κ. Ι. Στουρνάρα «απώλεσε» στο ΧΑΑ το 82% του τιμήματος που εισέπραξε από την πώληση της Ιονικής τράπεζας, με αποτέλεσμα τη μείωση των ιδίων κεφαλαίων της τράπεζας. Αυτό διευκόλυνε την είσοδο της Credit Agricole στο μετοχικό της κεφάλαιο, με αποτέλεσμα τη σταδιακή απαξίωση της Εμπορικής τράπεζας (στην οποία θα πρωταγωνιστήσει στη συνέχεια ο πολύς κ. Γ. Προβόπουλος).


Αυτός είναι ο άνθρωπος που στείλαμε για αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, αλλά δήλωσε στους Financial Times:"Το οικονομικό πρόγραμμα είναι εκτός πορείας και δεν μπορούμε να ζητήσουμε τίποτα από τους πιστωτές μας, εάν δεν το επαναφέρουμε στην ορθή του πορεία"!

Τις προάλλες παραιτήθηκε ο υφυπουργός Υγείας Ν. Νικολόπουλος, βέρος νεοδημοκράτης. Στην αρχή επιχείρησαν να τον διαβάλουν -ότι θέλει να πάει στον Καμμένο- αλλά αυτός επιμένει ότι αιτία είναι η αθέτηση των προεκλογικών υποσχέσεων.


ήμερα ακούσαμε έκπληκτοι ότι η υφυπουργός Υγείας Φωτεινή Σκοπούλη (της ΔΗΜΑΡ) δήλωσε στη ΝΕΤ, "Ήρθα εδώ, γιατί δεν έχω τι να κάνω στο υπουργείο. Δεν έχω ακόμα αρμοδιότητες". Τι τις θέλει τις αρμοδιότητες; Δεν είδε τα χαΐρια του Λοβέρδου;


Πριν από λίγο έληξε η συνάντηση των τριών αρχηγών και του Γ. Στουρνάρα. Δεν τα σπάσανε. Όχι ακόμα...


Λωτοφάγος

Γερμανικές αποζημιώσεις: Θύματα της πρώην Σοβιετικής Ενωσης θα λάβουν εφάπαξ 2.556 ευρώ και μόνιμη σύνταξη.
Aκούει κανείς στο Μέγαρο Μαξίμου;;;

Σε αντίθεση με όσα γίνονται στην Ελλάδα, για τις Γερμανικές αποζημιώσεις, στην Ρωσία φαίνεται ότι προχωρούν γοργά σε όλους τους τομείς, κατά της Γερμανίας!

Η κυβέρνηση της Γερμανίας αποφάσισε να πληρώσει αποζημιώσεις αποκατάστασης σε 80.000 επιπλέον Εβραίους , από την πρώην Σοβιετική Ένωση, επιζώντες του Ολοκαυτώματος που διεκδικούσαν χρηματικές αποζημιώσεις.

Οπως μεταδίδει σήμερα ο έγκυρος ρ/σ "η φωνή της Ρωσίας", η κυβέρνηση και η Επιτροπή για τις εβραϊκές υλικές αξιώσεις προς τη Γερμανία αποφάσισαν να χορηγήσουν για τον σκοπό αυτό 245 εκατομμύρια ευρώ.

Οι Εβραίοι από την πρώην Σοβιετική Ένωση που ήταν θύματα του της Ναζιστικής Γερμανίας, θα πάρουν εφάπαξ 2.556 ευρώ και θα παίρνουν κάθε μήνα σύνταξη, ύψους 300 ευρώ!!!


Η συμφωνία, υπεγράφη μεταξύ των γερμανικών αρχών και των εκπροσώπων της αμερικανικής οργάνωσης «Claims Conference». Το συνολικό ποσό των γερμανικών αποζημιώσεων θα φτάσει τα 300 εκατ. δολάρια.

Τα χρήματα αυτά θα διανεμηθούν στα θύματα των Ναζί στην πρώην Σοβιετική Ένωση, που δεν είχαν την ευκαιρία και δεν επιλέχθηκαν να λάβουν συντάξεις ή χρήματα από το γερμανικό ταμείο για τις αποζημιώσεις.

Τα περισσότερα από τα χρήματα θα προέλθουν από το ταμείο αποζημιώσεων, το οποίο χορηγεί αποζημίωση 2.556 ευρώ για τους Εβραίους που τράφηκαν σε φυγή μπροστά στους ναζί, όταν οι τελευταίοι εισέβαλαν στην Ευρώπη. Μέχρι σήμερα, αυτές οι αποζημιώσεις δεν ήταν διαθέσιμες για τους Εβραίους της Ουκρανίας, της Ρωσίας και άλλων χωρών της ΕΣΣΔ.
Μπορεί οι Γερμανοί να αγωνίστηκαν με κάθε τρόπο για να μην αναγνωριστούν τα εγκλήματα τους στην Ελλάδα αλλά για τους Εβραίους που επίσης υπέστησαν δεινά από το Γ’ Ραιχ λεφτά υπάρχουν....

Εκτός εαυτού είναι το Βερολίνο με την ολοκλήρωση των κοινοβουλευτικών διαδικασιών καθαίρεσης του προέδρου της Δημοκρατίας της Ρουμανίας Τραϊάν Μπασέσκου.

Παρόλο που η απόφαση του ρουμανικού κοινοβουλίου θα ισχύσει μόνο αν ο κυρίαρχος λαός την εγκρίνει σε ειδικό δημοψήφισμα για το θέμα αυτό που θα λάβει χώρα στις 29 Ιουλίου, οι Γερμανοί απειλούν ήδη θεούς και δαίμονες. Κορυφαία στελέχη της γερμανικής κυβέρνησης, αλλά και η ίδια η Γερμανίδα καγκελάριος απειλούν ευθέως με μπλοκάρισμα των διαδικασιών περαιτέρω ενσωμάτωσης της Ρουμανίας στην ολοκλήρωση της ΕΕ, αν οι Ρουμάνοι υπερψηφίσουν την καθαίρεση του Μπασέσκου!

Οι Γερμανοί απειλούν τους Ρουμάνους πρωτίστως με τη μη ένταξη της Ρουμανίας στη συνθήκη Σένγκεν, η οποία θα επέτρεπε στον ρουμανικό πληθυσμό την ελεύθερη, χωρίς ελέγχους, κίνηση σε όλες τις χώρες της ΕΕ.

Η Άνγκελα Μέρκελ υποστήριξε τη Δευτέρα ακόμη και την επιβολή … κυρώσεων (!) εκ μέρους της ΕΕ κατά της Ρουμανίας, όπως προκύπτει από δηλώσεις του εκπροσώπου της, Στέφεν Ζάιμπερτ, μετά από τηλεφωνική συνομιλία της Γερμανίδας καγκελαρίου με τον έκπτωτο Ρουμάνο πρόεδρο.

Είχε προηγηθεί το Σάββατο ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Γκίντο Βεστερβέλε με δηλητηριώδεις δηλώσεις: «Σοβαρές παραβιάσεις του γράμματος και του πνεύματος της ευρωπαϊκής κοινότητας αξιών θα προκαλούσαν ερωτήματα ως προς την καταλληλότητα της Ρουμανίας να κάνει τα τελευταία βήματα προς την πλήρη ολοκλήρωση της με την Ευρωπαϊκή Ένωση» τόνισε απειλητικά. Η «γερμανική κυβέρνηση δεν θα αδιαφορήσει για πολιτικές εξελίξεις όπως αυτές στη Ρουμανία» πρόσθεσε.

Με γερμανική παρότρυνση, το Συμβούλιο της Ευρώπης αποφάσισε να συστήσει αμέσως μια επιτροπή, η οποία θα ερευνήσει τις διαδικασίες καθαίρεσης του τέως προέδρου Μπασέσκου.

Ο Γερμανός πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σούλτς, αν και σοσιαλδημοκράτης ο ίδιος, όπως και ο Ρουμάνος πρωθυπουργός Βίκτορ Πόντα, άφησε με δηλώσεις του ανοιχτό το ενδεχόμενο κυρώσεων της ΕΕ κατά της Ρουμανίας. «Αν κάποια έρευνα δείξει ασυμβατότητες με τα ευρωπαϊκά στάνταρ δικαίου, τότε θα προχωρήσουμε, όπως είμαστε υποχρεωμένοι, ανεξαρτήτως του πώς ονομάζεται ο αρχηγός της κυβέρνησης» υπογράμμισε.
Όσο για τον γερμανικό Τύπο, αυτός κυριολεκτικά αποχαλινώθηκε, όπως βεβαίως θα περίμενε κανείς.

«Μπροστά στα μάτια του κόσμου συρρικνώνεται στη Ρουμανία το κράτος δικαίου. Η χώρα ζει ένα πραξικόπημα μαφιόζικων (!) δυνάμεων. Δεν είναι κάποιοι συνταγματάρχες που κάνουν το πραξικόπημα, είναι η ίδια η κυβέρνηση» είναι π.χ. οι τίτλοι σχετικής ανάλυσης στο κυριακάτικο φύλλο της δεξιάς γερμανικής εφημερίδας «Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε». Ίδια κατάσταση και τη Δευτέρα. Τεράστιο πρωτοσέλιδο άρθρο στην εφημερίδα αυτή με τον χαρακτηριστικό τίτλο, αναφερόμενο στη ρουμανική κυβέρνηση… «Έτσι μιλούν οι πραξικοπηματίες»!

Ευνόητη είναι η απορία γιατί οι Γερμανοί κόπτονται τόσο πολύ για την αντικατάσταση ενός προέδρου της Ρουμανίας από την κυβέρνηση και το κοινοβούλιο της χώρας – μια απόφαση μάλιστα που πρέπει να εγκριθεί σε δημοψήφισμα από τον λαό της χώρας για να ισχύσει.

Η προφανής απάντηση είναι οτι ο Μπασέσκου είναι άνθρωπος που υπηρετεί πιστά τις γερμανικές υποδείξεις, άρα και τα γερμανικά συμφέροντα. Στη σημερινή Ευρώπη αφθονούν βεβαίως οι πειθήνιοι στο Βερολίνο πολιτικοί, οι οποίοι πολλαπλασιάζονται σαν τα μανιτάρια μετά τη βροχή, όπως δείχνει και η εμπειρία των Ελλήνων προσφάτως.
Το πρόβλημα του Βερολίνου δεν είναι ότι δεν θα βρει γερμανόδουλους Ρουμάνους πολιτικούς να συνεχίσουν το έργο Μπασέσκου. Τη γερμανική κυβέρνηση την ενοχλεί όμως ο συμβολισμός της καθαίρεσης του Ρουμάνου προέδρου, ο οποίος είναι αυτός που έβαλε τη χώρα σε καθεστώς Μνημονίου της ΕΕ και του ΔΝΤ, εξουθενώνοντας οικονομικά τον ήδη σε άθλια κατάσταση ρουμανικό πληθυσμό. Αν κάθε πολιτικός που βάζει τη χώρα του σε καθεστώς Μνημονίου ανατρέπεται ή καθαιρείται, οι οιωνοί για τη συνέχιση αυτής της πολιτικής του Τέταρτου Ράιχ είναι πολύ κακοί…


ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ


Θα κατασπαράξουν τον Μπασέσκου

Ελάχιστες είναι οι πιθανότητες να επιβιώσει ο Ρουμάνος πρόεδρος Τραϊάν Μπασέσκου του δημοψηφίσματος που θα γίνει στις 29 Ιουλίου για να αποφανθεί ο λαός αν επικυρώνει ή όχι την καθαίρεσή του. Τα μέτρα εξοντωτικής λιτότητας που επέβαλε έχουν ξεσηκώσει τους Ρουμάνους εναντίον του. Ο λαός έχει ανατρέψει .. τέσσερις (!) κυβερνήσεις – όργανα του Μπασέσκου, αλλά ο ίδιος την έχει γλιτώσει μέχρι τώρα. Αυτή τη φορά όμως οι ψηφοφόροι φαίνονται αποφασισμένοι να τον «κατασπαράξουν» με την ψήφο τους. Πολιτικά θεωρείται αδύνατον να συγκεντρώσει το «Οχι» το 50% συν μια ψήφο όσων προσέλθουν στις κάλπες. Παράλληλα, η κυβέρνηση ελέγχει όλους τους αρμούς εξουσίας, ώστε να είναι πολύ δύσκολη η νοθεία.


ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ για την εφημερίδα Έθνος

Περίπου 4.000.000 νοικοκυριά αναμένεται, τελικά, να χρεωθούν με τα υπέρογκα «χαράτσια» των φετινών φορολογικών δηλώσεων, τα οποία -ως επί το πλείστον- είναι τετραψήφια!

Το συμπέρασμα αυτό προκύπτει πλέον από νεότερα στοιχεία για την πορεία εκκαθάρισης των δηλώσεων φορολογίας εισοδήματος του τρέχοντος έτους, τα οποία δείχνουν ότι οι φορολογούμενοι που θα παραλάβουν φέτος από το υπουργείο Οικονομικών χρεωστικά εκκαθαριστικά σημειώματα θα αντιστοιχούν στο 70% περίπου του συνόλου των 5,7 εκατομμυρίων νοικοκυριών που αναμένεται να υποβάλουν φέτος δήλωση!

Η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων του υπουργείου Οικονομικών απέστειλε χθες ταχυδρομικά μια ακόμη παρτίδα εκκαθαριστικών σημειωμάτων, την 4η κατά σειρά. Παραλήπτες των νέων αυτών ειδοποιητηρίων θα είναι 533.897 φορολογούμενοι, από τους οποίους 371.224, που αντιστοιχούν σε ποσοστό 69,53% του συνόλου, αναμένεται να παραλάβουν χρεωστικά σημειώματα. Καθένας απ’ αυτούς θα κληθεί να πληρώσει κατά μέσο όρο 1.667,76 ευρώ φόρο, καθώς το συνολικό ποσό το οποίο τους καταλογίστηκε ανέρχεται σε 619,11 εκατ. ευρώ! Οι συγκεκριμένοι φορολογούμενοι θα πρέπει να πληρώσουν τους φόρους που αναγράφουν τα εκκαθαριστικά τους σημειώματα σε τρεις δόσεις, την πρώτη εκ των οποίων θα πρέπει να την εξοφλήσουν μέχρι το τέλος Αυγούστου, τη δεύτερη μέχρι το τέλος Οκτωβρίου και την τρίτη μέχρι το τέλος Δεκεμβρίου. Από τους υπόλοιπους φορολογούμενους που θα παραλάβουν τα εκκαθαριστικά σημειώματα της 4ης αυτής παρτίδας, μόλις 44.931 (που αντιστοιχούν στο 8,42% του συνόλου) θα κληθούν να εισπράξουν επιστροφές φόρου, οι οποίες ανέρχονται σε 22,97 εκατ. ευρώ, ενώ άλλοι 117.742 θα λάβουν σημειώματα που θα αναγράφουν μηδενικά ποσά φόρου.

Όπως γίνεται πλέον αντιληπτό από τα στατιστικά στοιχεία της 4ης αποστολής των φετινών εκκαθαριστικών, το ποσοστό των φορολογουμένων που παραλαμβάνουν χρεωστικά σημειώματα αγγίζει ήδη το 70%, ενώ στις προηγούμενες 3 αποστολές ήταν χαμηλότερο του 67% (ανερχόταν σε 66,68%). Έτσι, από τα στοιχεία για τις πρώτες 4 αποστολές εκκαθαριστικών σημειωμάτων προκύπτει ότι το ποσοστό των φορολογουμένων που παραλαμβάνουν χρεωστικά ειδοποιητήρια έχει ανέβει ήδη στο 67,5%. Η ανοδική τάση του ποσοστού των παραληπτών χρεωστικών εκκαθαριστικών δείχνει ότι, έως το τέλος της διαδικασίας επεξεργασίας των φετινών φορολογικών δηλώσεων, το ποσοστό των νοικοκυριών που θα έχει κληθεί να πληρώσει τους υπέρογκους φόρους των φετινών εκκαθαριστικών σημειωμάτων θα έχει φθάσει στο 70% του συνόλου όσων θα έχουν υποβάλει δήλωση! Αν ληφθεί υπόψη ότι ο αριθμός των νοικοκυριών που αναμένεται να υποβάλουν φέτος δηλώσεις φορολογίας εισοδήματος θα είναι περίπου 5,7 εκατομμύρια, τότε το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι τα νοικοκυριά τα οποία θα χρεωθούν φέτος με τα υπέρογκα χαράτσια των φετινών εκκαθαριστικών σημειωμάτων θα είναι περίπου 4 εκατομμύρια!

Η δυσμενέστατη αυτή εξέλιξη θα είναι το τελικό αποτέλεσμα της αισχρής φοροληστείας που μεθόδευσε πέρυσι το καλοκαίρι εις βάρος των Ελλήνων πολιτών η τότε κυβέρνηση. Οι 7 στους 10 φορολογούμενους θα κληθούν φέτος να πληρώσουν υπέρογκα ποσά φόρων, παρά τη σημαντική μείωση των δηλωθέντων εισοδημάτων τους, μόνο και μόνο επειδή κατά το διάστημα Ιουνίου-Οκτωβρίου 2011, κατά το οποίο κυβέρνησε τη χώρα μας το ΠΑΣΟΚ, νομοθετήθηκαν απάνθρωπα φορομπηχτικά μέτρα, τα οποία εφαρμόζονται τώρα και προβλέπουν:

-Τη μείωση του βασικού αφορολογήτου ορίου εισοδήματος από τις 12.000 στις 5.000 ευρώ, δηλαδή κάτω από το όριο της φτώχειας!

-Περικοπές στα αφορολόγητα όρια εισοδήματος των τριτέκνων και των πολυτέκνων κατά 10.000-11.500 ευρώ!

-Μείωση ακόμη και στο αφορολόγητο ποσό για τους ανάπηρους.

-Αυξήσεις στους συντελεστές φόρου για τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα!

-Αυξήσεις-φωτιά κατά 33%-70% στα τεκμήρια για κατοικίες και Ι.Χ. αυτοκίνητα.

-Περικοπές στις εκπτώσεις δαπανών για ενοίκια, φροντιστήρια, στεγαστικά δάνεια, ασφαλιστικές εισφορές και ιατρική περίθαλψη!

-Την ένταξη δύο ακόμη χαρατσιών στο φετινό εκκαθαριστικό του φόρου εισοδήματος. Πολλά από τα φετινά εκκαθαριστικά περιλαμβάνουν, εκτός από το φόρο για τα εισοδήματα του 2011, την ειδική εισφορά αλληλεγγύης, η οποία επιβάλλεται σε όσους εμφανίζουν για το 2011 ατομικό εισόδημα μεγαλύτερο των 12.000 ευρώ, και το τέλος επιτηδεύματος το οποίο ανέρχεται σε 400-500 ευρώ και επιβαρύνει όσους άσκησαν πέρυσι ατομική επιχείρηση ή ελευθέριο επάγγελμα. Ειδικότερα, όπως δείχνουν τα συγκεντρωτικά στατιστικά στοιχεία της ΓΓΠΣ από τις 4 αποστολές των πρώτων 1.937.343 φετινών δηλώσεων:

1) Μέχρι στιγμής, το 67,5% των φορολογουμένων παραλαμβάνει χρεωστικά εκκαθαριστικά σημειώματα, ενώ πέρυσι οι παραλήπτες χρεωστικών σημειωμάτων αντιστοιχούσαν σε ποσοστό μόλις 20%! Αυτό σημαίνει ότι πάρα πολλοί φορολογούμενοι οι οποίοι πέρυσι είχαν επιστροφή φόρου φέτος υποχρεώνονται να πληρώσουν επιπλέον φόρο με την εκκαθάριση της δήλωσής τους. Μάλιστα, οι φόροι οι οποίοι επιβαρύνουν φέτος τους περισσότερους φορολογούμενους εκτοξεύονται στα ύψη, παρά το γεγονός ότι τα δηλωθέντα εισοδήματά τους για το 2011 εμφανίζονται μέχρι στιγμής μειωμένα κατά 10%!

2) Ο καθαρός φόρος που περιμένει να βάλει στα ταμεία του το Δημόσιο από τα πρώτα 1.937.343 εκκαθαριστικά τα οποία έχουν ταχυδρομηθεί ανέρχεται σε 1,93 δισ. ευρώ, ποσό το οποίο ήδη υπερβαίνει το 1,1 δισ. ευρώ που εισπράχθηκε πέρυσι από την εκκαθάριση του συνόλου των 5,7 εκατ. φορολογικών δηλώσεων!

3) Καθένας από τους 1.307.068 παραλήπτες των πρώτων χρεωστικών εκκαθαριστικών θα κληθεί να πληρώσει κατά μέσο όρο 1.547,39 ευρώ επιπλέον φόρο.

4) Από το 1,93 δισ. ευρώ, που βεβαιώθηκαν για είσπραξη από το Δημόσιο, τα 1,422 δισ. ευρώ είναι φόρος εισοδήματος, τα 438,7 εκατ. ευρώ είναι ειδική εισφορά αλληλεγγύης και τα 69,9 εκατ. ευρώ είναι τέλος επιτηδεύματος.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΛΑΙΤΣΑΚΗΣ, ΣΤΟΝ Ε.ΤΥΠΟ

Χάνει τον έλεγχο των τραπεζών της η Ισπανία και αυτός περνά στα Ευρωπαϊκά όργανα. Αυτό μας πληροφορεί η Wall Street Journal με βάση το σχέδιο συμφωνίας που πρόκειται να υπογράψει η Ισπανική κυβέρνηση προκειμένου να λάβει τα 100 δις ευρώ που της έχει υποσχεθεί η ευρωζώνη.

«Οι απαιτήσεις, μερικές εκ των οποίων μπορεί να αποδειχθούν πολιτική βόμβα, υποδηλώνουν ότι οι κάτοχοι των νεότερων ομολόγων και των προνομιούχων μετοχών που εκδόθηκαν από τις προς διάσωση τράπεζες, θα υποστούν απώλειες», γράφει η εφημερίδα αναφερόμενη πάντα στο σχέδιο συμφωνίας που έχει ετοιμάσει για την Ισπανία η Κομισιόν.

Ποιοι θα χάσουν; Όχι βέβαια οι μεγαλομέτοχοι των τραπεζών, αλλά οι μικροεπενδυτές και καταθέτες οι οποίοι ξεγελάστηκαν και αγόρασαν ομόλογα και προνομιούχες μετοχές με εγγύηση του Ισπανικού κράτους, προκειμένου να τροφοδοτηθούν με κεφάλαια οι τράπεζες. Αν σκεφτεί κανείς ότι οι κυβερνήσεις «αμείφτηκαν» με προνομιούχες κατά κύριο λόγο μετοχές για τις έως σήμερα ενέσεις ρευστότητας των τραπεζών, τότε μπορούμε εύκολα να εικάσουμε ποιος θα φορτωθεί τις ζημιές.

Το σχέδιο συμφωνίας το οποίο θα υπογραφεί επίσημα στην σύνοδο του Ecofin στις 20 Ιουλίου, δίνει μια μικρή και εξαιρετικά πικρή γεύση για το επίπεδο δημόσιου ελέγχου που οι κυβερνήσεις θα πρέπει να εγκαταλείψουν προς όφελος ενός αυστηρού συστήματος εποπτείας στο επίπεδο της ευρωζώνης, που οι Ευρωπαίοι ηγέτες αποδέχτηκαν στην Σύνοδο Κορυφής ότι αποτελεί βασική προϋπόθεση για την απευθείας τροφοδοσία με κεφάλαια των τραπεζών.

Μια σημαντική πρόβλεψη της εν λόγω συμφωνίας είναι η απαίτηση ότι όποια τράπεζα αιτηθεί κεφαλαίων από τούδε και εφεξής, θα πρέπει να παρουσιάζει ένα σχέδιο επιμερισμού των βαρών με τους ιδιώτες επενδυτές. Ποιους ιδιώτες επενδυτές; «Σύμφωνα με το σχέδιο εγγράφου, αυτοί οι επενδυτές περιλαμβάνουν όχι μόνο κατόχους μετοχών, αλλά επίσης κατόχους υβριδικών κεφαλαίων και χρέος μειωμένης εξασφάλισης», αναφέρει η εφημερίδα. Τι σημαίνει αυτό;

Μας το εξηγεί ο Σόνι Καπούρ διευθύνων σύμβουλος του Re-define, ο οποίος σχολίασε στην εφημερίδα τα εξής: «Οι μεγάλοι κάτοχοι τίτλων εντός και εκτός Ισπανίας μάλλον θα προστατευθούν ενώ ο συνταξιούχος και ο μικρός στους οποίους πουλήθηκαν αυτά τα χρεόγραφα θα πρέπει να φορτωθούν το μεγαλύτερο μέρος των βαρών.»

Τα λέμε όλα αυτά γιατί στην Ελλάδα συμπολίτευση (Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης) και αντιπολίτευση (Τσίπρας) ακόμη θριαμβολογούν για το «κεκτημένο» της συνόδου κορυφής στις 29 Ιουνίου. Αν σκεφτούμε ότι μερικοί από τους βασικούς μέτοχους των τραπεζών και κύριοι αποδέκτες των διαφόρων τίτλων που εκδόθηκαν στα πλαίσια των επιχειρήσεων στήριξης και διάσωσης των εγχώριων τραπεζών, είναι τα ασφαλιστικά ταμεία και το κράτος, τότε εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς ποιος θα πληρώσει το μαλλί του «κεκτημένου» της απευθείας ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Πάντως όχι οι μεγαλομέτοχοι τραπεζίτες και σκοτεινά επενδυτικά κεφάλαια κυρίως εκτός Ελλάδας.

Βέβαια, και μόνο η μεταφορά του ελέγχου των εγχώριων τραπεζών από το εθνικό επίπεδο, δηλαδή από την δικαιοδοσία του κάθε κράτους μέλους, στα όργανα της ευρωζώνης, θα αρκούσε για κάποιον που σκέφτεται το συμφέρον του λαού και της χώρας για να καταγγείλει έστω το συγκεκριμένο «κεκτημένο». Για τους ποικιλόχρωμους ευρωπαϊστές όμως δεν συντρέχει λόγος.

Έχουν κυριολεκτικά γραμμένο τόσο τον λαό, όσο και την χώρα στα παλαιότερα των υποδημάτων τους και δεν τους καίγεται καρφί. Τι κι αν κάτι τέτοιο μετατρέπει επίσημα και τελειωτικά ολόκληρη την ευρωζώνη, αλλά και την Ευρωπαϊκή Ένωση, σε συνώνυμο της τραπεζικής ένωσης προς όφελος των πιο άγριων, ασύδοτων και κερδοσκοπικών αρπακτικών της κεφαλαιαγοράς. Τζίρος να γίνεται κι όλο κάποια δις θα περισσεύουν για τους εραστές των ευρωπαϊκών κονδυλίων. Στο στοιχείο τους, δηλαδή, τόσο οι συμπολιτευόμενοι, όσο και οι αντιπολιτευόμενοι του ΣΥΡΙΖΑ, παλιοί πρωταθλητές στο άθλημα.

Θα σημάνει κάτι τέτοιο ελάττωση της λιτότητας; Ούτε κατά διάνοια. Τα βάρη που θα πρέπει να επωμιστεί ο κρατικός προϋπολογισμός και οι φορολογούμενοι από τις νέες απευθείας διασώσεις των τραπεζών θα είναι τέτοια που τα προηγούμενα μνημόνια θα φαντάζουν παιδικές κατασκηνώσεις. Όσο για τις υπό διάσωση τράπεζες και τραπεζίτες κανείς δεν θα μπορεί να τους πειράξει γιατί πολύ απλά θα προστατεύονται από τα όργανα της ευρωζώνης όπου θα έχει μεταβιβαστεί και η εποπτεία του τραπεζικού συστήματος.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ

Ο Ενγκελς αναφέρει ότι «στον καπιταλισμό κάθε βήμα προς την άμβλυνση της κρίσης, προετοιμάζει την επόμενη φάση της κρίσης». Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στον καπιταλιστικό κόσμο. Αυτό ακριβώς, με βιωματικό τρόπο, το διαπιστώνουμε στην περίπτωση της Ελλάδας των αστικών κυβερνήσεων, της λιτότητας, των μνημονίων και της τρόικας. * Οσα μέτρα έχουν ληφθεί για την αντιμετώπιση – υποτίθεται – της κρίσης, αντί να οδηγήσουν σε ελάφρυνσή της, την έχουν επιβαρύνει ακόμα περισσότερο. Κι όταν κάποια στιγμή αυτή η πολυπόθητη «έξοδος από την κρίση» εμφανιστεί, με δεδομένο τον πρόσκαιρο και αναιμικό χαρακτήρα της «ανάκαμψης» που θα ακολουθήσει, δεν θα αφορά τα λαϊκά στρώματα. Θα πρόκειται για την απόδραση και την έξοδο από την κρίση των ισχυρότερων μερίδων του κεφαλαίου, η οποία θα έχει συντελεστεί πάνω σε σωρούς κοινωνικών ερειπίων. * Η επιβεβαίωση της επιστημονικής ανάλυσης του μαρξισμού είναι απόλυτη: Ελπίδα διεξόδου του λαού από την κρίση, με τα εργαλεία του καπιταλισμού, δεν πρόκειται να υπάρξει. *** Το παραπάνω συμπέρασμα προκύπτει αναπόδραστα εφόσον εξετάσει κανείς την καπιταλιστική κρίση στην ουσία της και θέσει το εξής απλό ερώτημα, το οποίο έχει απαντηθεί ιστορικά δεκάδες φορές: Μπορεί ένα σύστημα που γεννά κρίσεις να τις υπερβεί – και πολύ περισσότερο να τις «καταργήσει» – διά της αναπαραγωγής του; Μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση μέσω της αναπαραγωγής του συστήματος που γεννά την κρίση και που φορτώνει τα βάρη της στους λαούς;… * Μιλώντας κανείς για την ουσία και τα αίτια της καπιταλιστικής κρίσης, δεν μπορεί να μη διαπιστώσει το εξής ολοφάνερο: Ζούμε σε μια κοινωνία που τα έχει όλα, αλλά η ίδια αυτή κοινωνία που έχει και διαθέτει απ’ όλα,δεν τα έχει και δεν τα διαθέτει για όλους. Στην κοινωνία που έχει απ’ όλα, η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων έχει από ελάχιστα έως τίποτα. Ποιος, λοιπόν, μπορεί πραγματικά να διαφωνήσει ότι πιο παρανοϊκό και σπάταλο σύστημα δεν υπήρξε και δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ στην ιστορία; Εχουμε όλων των ειδών τις μουστάρδες, μόνο που οι άνθρωποι ψάχνουν στους σκουπιδοτενεκέδες στην Αθήνα για ένα κομμάτι ψωμί. Υπάρχει αναρχία στην κατανομή της εργατικής δύναμης, υπάρχει έλλειψη χεριών σε μια σειρά τομείς, αλλά ταυτόχρονα έχουμε έκρηξη ανεργίας. Υπάρχει υπερπληθώρα μέσων παραγωγής και προϊόντων, αλλά ταυτόχρονα η παραγωγή πέφτει και τα προϊόντα μένουν απούλητα. Γιατί; Η απάντηση δεν είναι ούτε η «κρίση χρέους», ούτε οι «διαταραχές στο χρηματοπιστωτικό σύστημα», ούτε οι «φούσκες», ούτε τίποτα από όλα όσα συνιστούν παράγωγα, επιφαινόμενα και μορφές εκδήλωσης της κρίσης. Η απάντηση στην αιτία της κρίσης κρύβεται σε δυο λέξεις: «Υπερσυσσώρευση κεφαλαίου». *** Είναι χαρακτηριστικό: Το 2007, παραμονές εμφάνισης της κρίσης, σύμφωνα με την Εκθεση του ΟΗΕ για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη, τα πάγια κεφάλαια των θυγατρικών των πολυεθνικών εταιρειών ισοδυναμούσαν με το 125% της παγκόσμιας οικονομίας! * Αν θέλουμε να προσεγγίσουμε σχηματικά και «γεωμετρικά» το μέγεθος της υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου που έχει συντελεστεί, δεν έχουμε παρά να φανταστούμε όλη την υδρόγειο, η οποία πια μοιάζει πολύ μικρή για να «χωρέσει» το μέγεθος των κεφαλαίων που έχουν συσσωρευτεί σεελάχιστα χέρια. Επαναλαμβάνουμε: Η κρίση εκδηλώθηκε τη στιγμή που τα συσσωρευμένα κεφάλαια είχαν υπερχειλίσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε να ξεπερνούν σε «μάζα» ολόκληρο το μέγεθος της Γης! Το ανθρώπινο μυαλό δυσκολεύεται, επομένως, ακόμα και να φανταστεί το μέγεθος της υπερσυσσώρευσης για την οποία μιλάμε. Οταν, λοιπόν, το κεφάλαιο έχει συσσωρευτεί σε τέτοιο βαθμό – χωρίς εδώ να προστίθενται τα πλασματικά κεφάλαια – τότε είναι σαφές ότι δεν υπάρχει κενό σημείο σε αυτόν τον πλανήτη ώστε το κεφάλαιο να «επενδυθεί» και να επιτελέσει την αποστολή του: Μέσω της αγοράς να γυρίσει πίσω στον καπιταλιστή ως κέρδος. Οταν όμως συμβαίνει αυτό, και μάλιστα μετά από μια 30ετή πορεία πτώσης του ποσοστού κέρδους, τότε πια το κεφάλαιο δεν μπορεί να λειτουργήσει ως κεφάλαιο. Από τη στιγμή που ο καπιταλισμός εισέλθει σε αυτή τη φάση, από τη στιγμή που αδυνατεί να γυρίσει πίσω στον καπιταλιστή ως κέρδος – αντίθετα κάποιες φορές φέρνει πίσω χασούρα – κι αφού, τελικά, δεν υλοποιείται η υπεραξία, τότε χωρίς αυτήν ο καπιταλισμός δεν μπορεί να λειτουργήσει ως καπιταλισμός. Και τότε ακριβώς, το σύστημα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, στην προσπάθειά του να αναπαραχθεί, δεν διστάζει να πάρει κανιβαλικά χαρακτηριστικά. Τι σημαίνει αυτό, αρκεί κανείς να το καταλάβει ρίχνοντας μια και μόνο ματιά, όχι στον Τρίτο Κόσμο, αλλά εδώ, στην Ελλάδα, στην Πορτογαλία, στην Ιταλία, στην Ισπανία, δηλαδή στον «Πρώτο Κόσμο», της… πολιτισμένης και αναπτυγμένης Ευρώπης. * (Συνεχίζεται)… Γράφει ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ για την εφημερίδα Ριζοσπάστης

Όταν μια τράπεζα χορηγεί ένα δάνειο, δημιουργεί λεφτά από "αέρα κοπανιστό". Οι τράπεζες είναι απλώς μεσολαβητές, οπότε «για κάθε έναν που δανείζεται, πρέπει ένας άλλος να δανείζει»; Θεωρώ αυτού του είδους τα ερωτήματα όλο και λιγότερο διαφωτιστικά. Ας καταλάβουμε απλώς τι είναι στην πραγματικότητα ένα τραπεζικό δάνειο, στα πλαίσια πραγματικών πόρων και ρίσκου. Ας υποθέσουμε ότι πάω στην τοπική μου τράπεζα και ζητάω ένα δάνειο. Η τράπεζα λέει «ναι» και ξαφνικά υπάρχουν χρήματα στον λογαριασμό μου, ενώ πριν δεν υπήρχαν. Δηλαδή, τώρα είμαι «δανειολήπτης» και η τράπεζα ο «δανειστής»; Μα όχι βέβαια. Η συναλλαγή που προέκυψε είναι πλήρως συμμετρική. Είναι εξίσου ακριβές ότι η τράπεζα μου χρωστάει, με το ότι εγώ χρωστάω στην τράπεζα. Το πιο σημαντικό που πρέπει να καταλάβει κανείς για τα τραπεζικά είναι ότι τα «λεφτά της τράπεζας», γνωστά και ως «καταθέσεις», δεν είναι τίποτα παραπάνω από IOUs ("σου χρωστάω"). Όταν μία τράπεζα «χορηγεί ένα δάνειο», το μόνο που κάνει είναι να εκδώσει μερικές IOUs στον δανειολήπτη. Εκείνος με την σειρά του, εκδίδει IOUs στην τράπεζα, ως υπόσχεση ότι θα ξεπληρώσει το δάνειο. Ένα «τραπεζικό δάνειο» είναι απλώς μετάθεση –ανταλλαγή ευθύνης: εγώ σου υπόσχομαι κάτι, και εσύ υπόσχεσαι κάτι ίσης αξίας σε εμένα. Οπότε, όταν ξεκινά ένα δάνειο, με καμία λογική έννοια, ο ένας δεν είναι πιστωτής και ο δεν είναι άλλος δανειολήπτης. Τώρα ας υποθέσουμε ότι, αφού έχω παραλάβει το δάνειο, «κάνω μια αγορά» από κάποιον που τυχαίνει να έχει λογαριασμό στην ίδια τράπεζα. Αυτός ο άνθρωπος με προμηθεύει με ένα πραγματικό αγαθό ή με μια υπηρεσία. Ως αντάλλαγμα, μεταφέρω σε εκείνον τις «καταθέσεις «μου, δηλαδή τις IOUs μου από την τράπεζα. Ξαφνικά, βγάζει νόημα να μιλάμε για πιστωτές και οφειλέτες. Σίγουρα χρωστάω σε κάποιον: εκείνος μου έχει μεταφέρει ένα πραγματικό έσοδο, ενώ εγώ δεν έχω κάνει τίποτα για κανέναν, παρά να σαχλαμαρίζω με τους χρηματοοικονομικούς λογαριασμούς. Αντιθέτως, ο πωλητής είναι σίγουρα και πιστωτής: έχει προσφέρει μια πραγματική υπηρεσία και του οφείλεται μια αντίστοιχη, ως αντάλλαγμα. Οπότε, θα ήταν λογικό να πει κανείς ότι, ο πωλητής είναι ο πιστωτής και ότι εγώ, ο αγοραστής, είμαι ο οφειλέτης. Η τράπεζα είναι απλώς ο μεσολαβητής που διευκολύνει την κατάσταση. Αυτή είναι η μια άποψη, η άποψη των πραγματικών πόρων-εσόδων. Όμως είναι μια ελλιπής άποψη. Διότι στην πραγματικότητα, ο πωλητής δεν θα δεχόταν το χρέος μου ως αντάλλαγμα για τα αγαθά και τις υπηρεσίες που προσφέρει η τράπεζα. Αν της έγραφα μια υπόσχεση, ότι θα της προσφέρω κάποια υπηρεσία ίσης αξίας στο μέλλον (όπως το να παραδώσω δολάρια σε κολλαριστά χαρτονομίσματα), ποτέ δεν θα αποδεχόταν αυτή την υπόσχεση σαν τρόπο πληρωμής. Απλώς παρακάμπτω το φόβο της τράπεζας δίνοντάς της επακριβώς και εγγράφως την υπόσχεση που ο πωλητής δεν θα αποδεχόταν και έτσι η τράπεζα «κουκουλώνει» την υπόσχεση μου πίσω από του πωλητή. Η δουλειά της τράπεζας δεν είναι να «δανείσει» κάτι για κανένα λόγο. Η τράπεζα είναι απλώς ένα μάτσο "καθάρματα" με λογιστικά φύλλα. Ο ρόλος της τράπεζας είναι απλώς να μετατρέψει αμφίβολες υποσχέσεις σε λογικές. Είναι ένα είδος «μετασχηματιστή» υποσχέσεων, ή, εναλλακτικά, ένας εγγυητής. Ας υποθέσουμε λοιπόν, ότι οι υποσχέσεις της τράπεζας είναι όντως εξασφαλισμένες. Είναι 100% βέβαιο πως η τράπεζα θα προσφέρει στους κατόχους των IOUs την ικανότητα να αγοράσουν πραγματικά αγαθά και υπηρεσίες, ίσης αξίας με αυτά που παρέδωσαν για να τα αποκτήσουν. Τώρα, όταν εγώ μεταφέρω σε έναν πωλητή τις IOUs , που μου εξέδωσε η τράπεζα ως αντάλλαγμα για τις κάπως αμφίβολες υποσχέσεις μου, είναι τότε λογικό να θεωρείται ο πωλητής ως «πιστωτής»; Εξάλλου, έχει ήδη παραλάβει κάτι που αναμφισβήτητα είναι εξίσου πολύτιμο με τα αγαθά και τις υπηρεσίες που έχει παραδώσει. Οπότε η κατάσταση είναι επίπεδη, «ίσα βάρκα, ίσα νερά». Σε αντάλλαγμα για τους πραγματικούς πόρους, η τράπεζα έχει λεφτά «στη μπάντα», των οποίων η αγοραστική δύναμη είναι εγγυημένη. Δεν παίρνει κανένα ρίσκο. Όμως η τράπεζα έχει ακόμα τον κίνδυνο αν εγώ δεν θα καταφέρω να τηρήσω την υπόσχεσή μου, ενώ θα απαιτείται να τηρήσει την δική της χωρίς να αποτύχει. Ποιός είναι ο πιστωτής τότε, ο πωλητής ή η τράπεζα; Είναι ζήτημα ορισμού. Οπότε, ας το διευκρινίσουμε. Ο συμβαλλόμενος που προμηθεύει πραγματικά αγαθά και υπηρεσίες με αντάλλαγμα μια υπόσχεση μελλοντικής ανταπόδοσης είναι ο πιστωτής από την πλευρά των πραγματικών πόρων. Ο πιστωτής από την πλευρά του ρίσκου είναι ο συμβαλλόμενος που διακινδυνεύει να μην μπορέσει να ανταποδοθεί η μεταβίβαση των πόρων. Όταν εγώ έχω πάρει ένα δάνειο και «ξοδέψω» τα λεφτά, ο πωλητής τότε γίνεται πιστωτής πιστωτής από την πλευρά των πραγματικών πόρων, ενώ η τράπεζα γίνεται πιστωτής από την πλευρά του ρίσκου. Ο ρόλος του πιστωτή γίνεται διττός. Πιο συγκεκριμένα, ο ρόλος του πιστωτή γίνεται «πολύπλευρος». Αποκλείεται να είναι αλήθεια ότι «η τράπεζα» είναι πιστωτής από την πλευρά του ρίσκου. Θυμηθείτε: η τράπεζα είναι απλώς ένα μάτσο «καθάρματα» με λογιστικά φύλλα, δεν διαθέτει τίποτα πραγματικό που να θέλει κανείς. Ο κίνδυνος που επικαλούμαστε βρίσκεται στο γεγονός ότι, την ευθύνη της τράπεζας πρέπει να έχουν άνθρωποι που ελέγχουν ή έχουν ελέγξει ή ίσως να ελέγξουν τους πραγματικούς πόρους. Είναι απαραίτητο να υπολογίσει κανείς τις «επιπτώσεις» του κινδύνου που διατρέχει η τράπεζα. Ίσως για παράδειγμα τα IOUs της τράπεζας, οι «καταθέσεις» της, στην πραγματικότητα να μην είναι καθόλου αξιόπιστες, έτσι ώστε σε περίπτωση που δεν καταφέρω να ξεπληρώσω το δάνειο, η τράπεζα δεν θα μπορέσει να προσφέρει όσα έχει υποσχεθεί σ’ εκείνους που της προμήθευσαν πραγματικά αγαθά και υπηρεσίες ως αντάλλαγμα για τα IOUs. Σε αυτή την περίπτωση, οι πιστωτές από την πλευρά του ρίσκου είναι οι καταθέτες, οι άνθρωποι που έχουν προσφέρει πραγματικά αγαθά και υπηρεσίες με αντάλλαγμα IOUs της τράπεζας. Μόνο όταν οι καταθέτες είναι εκτεθειμένοι- και μόνο τότε- δεν υπάρχει καμία εναλλαγή στην ταυτότητα μεταξύ πιστωτών από την πλευρά του ρίσκου και πιστωτών από την πλευρά των πραγματικών πόρων . Εφόσον οι καταθέτες απορροφήσουν τις απώλειες είναι πια δίκαιο να περιγράψει κανείς την τράπεζα ως απλό μεσολαβητή μεταξύ ομάδων δανειστών και οφειλετών, που απλώς κάνει πιστωτικές αναλύσεις και μοιράζει το ρίσκο για να εξυπηρετεί τις συναλλαγές. Όμως κατά τα άλλα είναι μόνο απλός διαβιβαστής. Δεν είναι αυτός ο τρόπος που λειτουργεί το σύγχρονο τραπεζικό σύστημα. Οι καταθέτες είναι σχεδόν παντελώς προστατευμένοι. Οι πραγματικές επιπτώσεις των τραπεζικών κινδύνων είναι ,κάπως.. περίπλοκες. Θεωρητικά, ο κίνδυνος μη αποπληρωμής του δανείου περιέρχεται πρώτα στους μετόχους της τράπεζας, μετά στους ομολογιούχους, μετά στους ανασφάλιστους καταθέτες, μετά στο μπερδεμένο κουβάρι των φορολογουμένων και στους stakeholders άλλων τραπεζών που ενισχύουν-προσυπογράφουν το ταμείο εγγύησης των καταθέσεων και τέλος στους κατόχους των υποχρεώσεων που επηρεάζονται από τον πληθωρισμό( που περιλαμβάνουν τους καταθέτες τραπεζών). Στην πράξη, αυτός ο όχι και τόσο απλός απολογισμός των επιπτώσεων του τραπεζικού ρίσκου είναι ανεπαρκής. Δεν μπορεί κανείς να βασιστεί στο ότι οι επιπτώσεις των κινδύνων αυτών, σε ακραίες περιπτώσεις, θα καθορίζονται εκ των υστέρων και για συγκεκριμένο σκοπό από μια πολιτική διαδικασία, που υποστηρίζει ορισμένους δικαιούχους περισσότερο από άλλους, όταν πια οι υποσχέσεις έχει εγγυηθεί η τράπεζα αποδειχτούν αναξιόπιστες. Όλα αυτά μπορεί να προκαλούν σύγχυση, όμως ένα πράγμα πρέπει να καταστεί απόλυτα σαφές. Υπό τους υπάρχοντες θεσμούς, υπάρχει μικρή ταύτιση των ρόλων των δύο κατηγοριών πιστωτών. Οι τράπεζές μας είναι μηχανές που επιτρέπουν στους πωλητές να παραδώσουν τους πραγματικούς πόρους με αντάλλαγμα υποσχέσεις, τους κινδύνους των οποίων δεν φέρουν οι ίδιοι. Οι κίνδυνοι που σχετίζονται με αυτές τις υποσχέσεις δεν εξανεμίζονται. Μπορεί να αμβλύνονται σε ένα βαθμό από διασπορά και μοίρασμα του ρίσκου. Μπορεί να είναι ελεγχόμενοι , με το ουτοπικό επιχείρημα ότι οι τράπεζες ήταν αφιερωμένες στην προσεκτική credit analysis. Όμως, κάποιος θα πρέπει να σηκώσει το βάρος αυτών των κινδύνων. Η λειτουργία και ο σκοπός του τραπεζικού συστήματος(θα έλεγα εγώ) είναι να εξυπηρετήσει την κοινωνικά χρήσιμη πρακτική της παραγωγής –και-ανταλλαγής –υποσχέσεων, με σκοπό να ενθαρρύνει την ανταλλαγή. Η ουσία της σύγχρονης τραπεζικής είναι η αναδιανομή του κόστους-εξόδων και των κινδύνων μακριά από ανθρώπους που δυσανάλογα αποδίδουν πραγματικούς πόρους με αντάλλαγμα υποσχέσεις. Στην καλύτερη περίπτωση, τα σύγχρονα τραπεζικά συστήματα δημιουργούν μια αφανή επιδότηση για εκείνους που παράγουν και αποδίδουν περισσότερους πραγματικούς πόρους από όσους παίρνουν και καταναλώνουν, εξωτερικεύοντας και ,τελικά, κοινωνικοποιώντας τα κόστη και τους κινδύνους που έχουν αμφίβολες απαιτήσεις. Δυστυχώς, υπάρχουν πολλοί τρόποι απόκτησεις απαιτήσεων στις τράπεζες εκτός από την παραγωγή και την παράδοση πολύτιμων πραγματικών πόρων. Αυτή η παρέκκλιση του πιστωτή από την πλευρά των πραγματικών πόρων σε πιστωτή από την πλευρά του ρίσκου,ανάμεσα στην πλευρά στην οποία οφείλονται πραγματικοί πόροι και την πλευρά που σηκώνει το βάρος της το κόστος της μη απόδοσης, δημιουργεί απίστευτες ευκαιρίες σε όσους είναι ικανοί να προωθήσουν δάνεια που θα ξοδευτούν απερίσκεπτα προς ίδιον όφελος. Τα δάνεια που ξοδεύονται άσκοπα είναι σχεδόν απίθανο να αποπληρωθούν, όμως οι δανειολήπτες δεν χρειάζεται να νοιάζονται για αυτό. Βιομηχανίες όπως η στέγαση, η παιδεία και ,φυσικά, τα οικονομικά βασίζονται πολύ σε αυτό. Όταν οι βιομηχανίες επιτύχουν να μεγεθύνουν τη μόχλευση που ξοδεύεται ή τζογάρεται για το δικό τους όφελος, δημιουργούν συγκεκριμένα κέρδη για εκείνους, ενώ παράλληλα μετακυλύουν τους κινδύνους και τις δαπάνες στους δανειολήπτες και στον ευρύτερο πληθυσμό. Οι τράπεζες δεν είναι οικονομικοί διαμεσολαβητές με την απλή έννοια της λέξης. Όταν «χορηγούν» ένα δάνειο ,εξυπηρετούν ως εγγυητές, όχι ως πιστωτές. Ο δανειολήπτης δεν είναι ουσιαστικά οφειλέτης έως ότου δαπανηθεί το δάνειο. Μόνο τότε προκύπτουν οι πιστωτές, όμως ο ρόλος του πιστωτή είναι διττός. Εκείνοι στους οποίους οφείλονται πόροι δεν είναι οι ίδιοι με εκείνους που φέρουν τον κίνδυνο της κακής απόδοσης. Το ερώτημα του ποιος τελικά φέρει το ρίσκο αυτό είναι πια δύσκολο να απαντηθεί, και ,φυσικά, τα κίνητρα εκείνων που παίρνουν τις αποφάσεις στις τράπεζες σχετικά με τον περιορισμό του κινδύνου αυτού έχουν εξασθενήσει, ειδικά σε σχέση με τα οφέλη που έχουν κρατώντας μεγάλο μερίδιο από τα προστατευόμενα έξοδα των δανειοληπτών. Αυτός ο διαχωρισμός του ρόλου του πιστωτή εξηγεί επίσης το λόγο που οι πιστωτές σαν πολιτική τάξη είναι σχετικά αδιάφοροι ως προς την βελτίωση της οικονομίας, όμως είναι εξαιρετικά δυσανεκτικοί στον πληθωρισμό. Μια καλή οικονομία σημαίνει καλύτερες, υψηλότερες αξίες και καλύτερη απόδοση από όσα δάνεια έχουν εκδοθεί, όμως οι πιστωτές στους οποίους οφείλονται πόροι αλλά έχουν απαλλαγεί από τον κίνδυνο, καθόλου δεν νοιάζονται για την απόδοση των δανείων. Αυτές οι διακυμάνσεις, όπως και εκείνες του χρηματιστηρίου, είναι αλλουνού πρόβλημα, αλλά και αλλουνού όφελος. Προστατευόμενοι δικαιούχοι, άνθρωποι που τους χρωστάνε οι τράπεζες ή το κράτος (αν και αυτό είναι τύπος τράπεζας) έχουν μόνο να χάσουν από τον πληθωρισμό. Εύλογα λοιπόν, κινούνται εντός του πολιτικού συστήματος για να αντιμετωπίσουν τον πληθωρισμό, ο οποίος θα μπορούσε να τους υποχρεώσει να διακινδυνεύσουν και εκείνοι λίγο από τα «κακά» δάνεια, των οποίων ο προβληματικός χαρακτήρας ήταν ,συλλήβδην η πηγή μεγάλου μέρους του πλούτου τους. Steve Waldman Σημείωση: «Ο καθένας μπορεί να φτιάξει λεφτά, το πρόβλημα είναι να γίνουν αποδεκτά. Η τραπεζική δεν είναι δανεισμός χρημάτων: ο δανειστής πρέπει να έχει χρήματα για να δανείσει. Η θεμελιώδης τραπεζική δραστηριότητα είναι η αποδοχή, δηλαδή, η εγγύηση ότι ο συμβαλλόμενος είναι φερέγγυος. Η τράπεζα, αποδεχόμενη ένα χρεόγραφο, συναινεί να κάνει συγκεκριμένες πληρωμές αν δεν τις κάνει ο οφειλέτης ή αν αδυνατεί. Ένα τέτοιο accepted or endorsed note μπορεί να πωληθεί κανονικά στην ελεύθερη αγορά." Hyman Minsky